tag:blogger.com,1999:blog-90149732564796815072012-02-16T12:22:43.470-08:00Ενα μέρος για να βγαζουμε τα απωθημενα μας χωρις ενοχεςΚοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.comBlogger481100tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-50466922832653136992012-02-14T03:44:00.003-08:002012-02-14T05:11:49.092-08:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Αγάπη μου,</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Είσαι το πιο πολύτιμο δώρο που μου έκανε η ζωή</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Και το καλύτερο είναι ότι ποτέ δε θα σπάσεις, δε θα χαλάσεις και θα είσαι πάντα μαζί μου</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Πρώτη φορά το λέω, το θέλω και το πιστεύω</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Θέλω να δω αυτό το ταξίδι να συνεχίζεται για πολλά πολλά χρόνια</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Θέλω να περάσουμε πρωινά με αγκαλιές στο κρεβάτι και καφέ </em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Θέλω να σε βλέπω να ξυπνάς αργά αργά και μουρτζούφλικα</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Και να μου λες "Ωωωχχ καλημέρα μωρό μου. Καφέ!"</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Να σκαρώνεις τραγουδάκια και στιχάκια και μετά να τα εκτελούμε μαζί στο ένα μέτρο</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Να με απειλείς ότι θα μου κόψεις τα χέρια, τα πόδια και ό,τι άλλο εξέχει όταν κάνω αστεία σχετικά με το πόσο ωραία ακούγεται το Κοκκινοσκουφίτσα Κλούνει</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Να μου λες πάντα ότι το φαγητό είναι καλό, έστω κι αν ξέρω ότι δεν είναι κι ότι το έκανα χλαπάτσα</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Αυτά θέλω. Και θέλω και το ασύλληπτο μέχρι τώρα. Θέλω ένα παιδί δικό σου και δικό μου</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Με τι θα το ταϊζουμε είναι άλλου παπά ευαγγέλιο βέβαια</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Μου έδειξες πόση δύναμη είχα μέσα μου</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Και είσαι το μεγαλύτερό μου κίνητρο για να σηκώνομαι το πρωί και να βγαίνω στον κόσμο που μου φαίνεται όλο και πιο άγριος και πιο ξένος</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Αλλά όταν είμαι μαζί σου, φτιάχνουμε δικό μας κόσμο, όμορφο και αισιόδοξο και χαρούμενο</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Και αισθάνομαι ξανά ολοκαίνουρια</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Πέρα όμως από όλα αυτά, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο;</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Που ακόμη κι αν καθόμαστε μακριά ο ένας από τον άλλο, αισθάνομαι συνέχεια ότι είμαι κολλημένη επάνω σου. Κι ότι ακόμη δεν έχω σταματήσει να ανατριχιάζω λίγο όταν με ακουμπάς. Και που μόνο με το βλέμμα σου με στέλνεις κάπου έξω, στο διάστημα να μαζεύω λουλουδάκια ανάμεσα στα σύννεφα</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Σε ευχαριστώ που μου χάρισες αυτό που πάντα ήθελα σαν τρελή, αλλά το φοβόμουν εξίσου σαν τρελή, γιατί δεν ήξερα αν μπορούσα να το καταφέρω: Μια πραγματική, αληθινή, ζεστή σχέση, με όλα τα καλά του κόσμου. Όπου μπορείς κάθε μέρα να νιώθεις ότι χτίζεις κι ένα ακόμη κομματάκι παραπάνω. </em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Αλλά, στο ξαναλέω. Τις Κυριακές φαϊ δεν έχει! Αν θες, υπάρχουν ωραία ντελίβερι, αυτά δηλαδή να μη δουλέψουν;;</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Κι επίσης, σημαντικότατο: Εγώ Παναθηναϊκός δεν γίνομαι, τέλος. Με χλωμιάζει το πράσινο, ώχου!</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Φιλιά πολλά ζωή μου</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>Σι γιου λέιτερ</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>:*</em></span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><em>(Είσαι ο μόνος με τον οποίο θα ήθελα να πεινάσω μαζί)</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5046692283265313699?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-70827808808086746902011-11-22T03:09:00.000-08:002011-11-22T03:10:01.407-08:00<div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Eι ψιτ!</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Σε σένα λέω, που μπορεί να με κοιτάς τώρα από ψηλά</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Να ξέρεις ότι σήμερα, 22/11/11, 22 ακριβώς χρόνια από τότε που έφυγες, μας λείπεις ακόμη πολύ. Πάρα πάρα πολύ. Κι ότι όλοι νιώθουμε καλά με αυτό. Οπότε όλα εντάξει. Συνέχισε να κάνεις αυτά που κάνεις και αν υπάρχει πραγματικά τρόπος, θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή "από κοντά". Αλλιώς, ξέρεις εσύ. Κάθε μέρα, καρδιά με καρδιά ;)</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Τι να σου κάνω, βιάστηκες κι εσύ. Αχ, αχ!</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Με αγάπη</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span"></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Η κόρη σου</span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-7082780880808674690?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-51044929693851004712011-10-10T06:01:00.001-07:002011-10-10T06:18:55.717-07:00Έφερες το καλοκαίρι στην ζωή μου.<br />Σ' αγαπώ και με τιμά απίστευτα που είμαστε μαζί.<br />Χρόνια μας Πολλά καρδιά μου<br />Και στον δεύτερό μας χρόνο, θα σου κάνω δώρο μια Μπεράρι :):)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5104492969385100471?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-9369191248423943592011-07-07T09:56:00.000-07:002011-07-07T10:27:29.454-07:00<div align="justify"><span style="font-size:130%;">Αγάπη μου, άκου</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Είμαι νευρική</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Όταν αγχώνομαι αγγίζω το ταβάνι (από το πήγαινε έλα πάνω κάτω)</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Είμαι φοβιτσιάρα</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Γκρινιάζω</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Κοιμάμαι όπου με αφήσεις</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Ώρες ώρες βαριέμαι που ζω</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Νιώθω συχνά ενοχική</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Δεν ξέρω να μαγειρεύω ντολμαδάκια, ψέμματα σου είπα :( Έχω όμως τη συνταγή :)<br /></span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Κάποιες στιγμές με πιάνει ανασφάλεια τρελή</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Δεν ξέρω να βάφομαι της προκοπής</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Η ντουλάπα μου είναι γεμάτη πλατφόρμες που τις σιχαίνεσαι</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Είμαι ασύλληπτη τεμπέλα</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Δεν μου αρέσει το σφουγγάρισμα</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Είμαι Ολυμπιακός</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Ονειρεύομαι έναν μικρό γάμο με λίγους φίλους και τους δικούς μου</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Μερικές φορές όταν βγαίνουμε με άλλους ψιλοενοχλούμαι</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Παρόοοοοοολα αυτά</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Άμα αφαιρέσεις τα παραπάνω</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Αυτό που μένει</span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">είναι ότι</span></div><br /><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Σ' αγαπώ πολύ</span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Κι ότι</span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">με έκανες</span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">το πιο</span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">χαρούμενο</span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">χρυσοψαράκι</span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">μέσα στη γυάλα</span></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">της ζωής</span></div><br /><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">¨*************************************************</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-936919124842394359?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-72173616883091435262011-07-06T08:42:00.000-07:002011-07-06T09:05:20.210-07:00<div style="text-align: justify;">Είμαι πολύ ερωτευμένη - αυτό νομίζω το έχουν καταλάβει και οι πέτρες πια.</div><div style="text-align: justify;">Και πολύ περήφανη που είχα την τύχη να είμαι με έναν άνθρωπο που με έμαθε να ζω και ελπίζω ότι τον έμαθα κι εγώ κάτι (ακούς μωρό μου;;;)</div><div style="text-align: justify;">Και μάλλον σας ζαλίζω την οικογένεια με τον τρόπο που διαδηλώνω τη χαρά μου από δω, αλλά δεν θέλω να κάνω αλλιώς, γιατί πραγματικά είμαι εντατικά ευτυχισμένη και βαθιά ικανοποιημένη από την προσωπική μου ζωή. Αυτό θέλω να το γιορτάζω κάθε μέρα (κι έτσι την πληρώνετε εσείς).</div><div style="text-align: justify;">Κι ως εδώ καλά. Αλλά όταν περνάς καλά στο σπίτι σου, όταν έχεις εκπληρώσει πάνω κάτω τα θεμελιώδη σου ζητούμενα, τότε έχεις περίσσευμα διάθεσης και χρόνου να κοιτάξεις και λίγο γύρω σου. Και πόσο γαμημένα άτιμο είναι αυτό που κοιτάς να σου μαυρίζει την ψυχή!</div><div style="text-align: justify;">Δεν είμαι ηλίθια, ούτε τυφλή. Κι όσο κι αν δεν μου αρέσει να το παραδέχομαι, ούτε μωρό. Την άλλη βδομάδα 35 πια. Το ροζ σύννεφο το εγκατέλειψα καιρό τώρα, από τότε που άρχισε να μπάζει νερά. Κι αν χρησιμοποιώ ροζ γυαλιά πού και πού, είναι ακριβώς γιατί πλέον αρνούμαι να βυθιστώ στη θλίψη. Αυτήν που ίσως κανονικά θα έπρεπε να νιώθω πολύ συχνά τελευταία, μαζί με ανησυχία και οργή για όσα συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα, με όλους εμάς ακούσιους θεατές και αμέσως ζημιωθέντες. Σίγουρα έχω ένα σωρό αρνητικά συναισθήματα μέσα μου, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ καμιά φορά το βράδυ όπως και πολλοί από εσάς, αναρωτιέμαι τι μέλλον υπάρχει εδώ για μένα, για τους δικούς μου, για όλους μας, φοβάμαι να βρεθώ σε στιγμή αδυναμίας με τις υπάρχουσες συνθήκες, και σε μένα μένει πολύς μήνας στο τέλος του μισθού, η ελπίδα μου τελευταία μοιάζει να ταξιδεύει πάνω σε ακυβέρνητη σχεδία....</div><div style="text-align: justify;">Κι άλλα πολλά. </div><div style="text-align: justify;">Σέβομαι απεριόριστα όλους εσάς εκεί έξω που έχετε υπερπολλαπλάσιες υποχρεώσεις από τις δικές μου και όμως τα βγάζετε πέρα σαν ήρωες ή σλαλομίστες. Να το ξέρετε, πραγματικά σας σέβομαι από την καρδιά μου. Προσκυνώ κι όσους ξημεροβραδιάζονται στο Σύνταγμα - να εξηγούμαι, όχι αυτούς που ψάχνουν τον τρόπο να κάνουν "καριέρα" πάνω στις πλάτες των ταλαιπωρημένων, τους άλλους λέω, τους πολλούς που είναι εκεί για να δείξουν την αντίθεσή τους χωρίς συμφέροντα και συνθήματα πιασάρικα. Ζηλεύω αληθινά, αυτή την φλέβα που χτυπά τόσο δυνατά κάθε μέρα.</div><div style="text-align: justify;">Αποφάσισα όμως κάτι. Η εποχή είναι άσχημη πολύ - και με το παραπάνω. Πού θα βγάλει, δεν το γνωρίζω. Δεν έχω ιδέα. Όμως δεν θα σταματήσω να ζω. Όσο κι όπως μπορώ. Ανακαλύπτοντας νέους τρόπους να χαίρομαι. Γιατί η ζωή είναι μικρή, τόση δα κι η κρίση τούτη μπορεί να κρατήσει δέκα χρόνια. Οπότε; Οπότε δεν συμφέρει.</div><div style="text-align: justify;">Επομένως είπαμε - θα ζήσω. Όχι από πεισματική ηλιθιότητα να αναγνωρίσω την κατάσταση έξω. Όχι. Απλώς γιατί αρνούμαι να υποθηκεύσω τα επόμενά μου χρόνια στα πέπλα της Κασσάνδρας. Θα κρατάω το χέρι του άντρα μου και θα νιώθω ευτυχισμένη, κι ας μην έχουμε ούτε ευρώ στην τσέπη. Κάπως θα τα καταφέρουμε. Θα προσπαθήσω να χαρώ περισσότερο τους φίλους μου, όλους όσους έχασα στο όνομα μιας δουλειάς που συνεχώς έτρεχε - και πίσω της κι εγώ. Τους δικούς μου, που τους βλέπω μερικές ώρες το μήνα μέχρι τώρα. Πλέον δεν φαίνεται να έχει νόημα να τρέχω τόσο. Ο αργός χρόνος μοιάζει πιο σημαντικός.</div><div style="text-align: justify;">Με αυτά δεν σας λέω να κλείσετε τα μάτια και να παραιτηθείτε στην γλυκανάλατη αταραξία, ενώ στο βάθος ακούγεται η Μελωδία της Ευτυχίας - καθόλου. Σας λέω να προσπαθήσουμε όλοι να είμαστε λιγάααακι έστω ευτυχισμένοι με όσα έχουμε, με όσα θα μας μείνουν τελοσπάντων, στο πείσμα των καιρών.</div><div style="text-align: justify;">Είναι καλοκαίρι, το πιο δύσκολο που θυμάμαι μέχρι τώρα. Αλλά ο ήλιος είναι ακόμη στη θέση του και από όσο ξέρω, ακόμη δεν αποτελεί τεκμήριο. Και το καλύτερο; Μπορούμε όλοι να τον χαρούμε λίγο.</div><div style="text-align: justify;">Αυτά. Και κλείνοντας το διπλοσέντονο, όπως λέει και ο σύντροφός μου, "Κάτι θα γίνει".</div><div style="text-align: justify;">Να είστε καλά</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-7217361688309143526?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-13313460909275322332011-07-06T08:33:00.000-07:002011-07-06T08:41:12.644-07:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Δεν μπορώ να καταλάβω</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Σε ξέρω εννιά μήνες τώρα</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Είσαι γλυκός και τρυφερός</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αστείος και ρομαντικός</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όμορφος και ... ορεκτικός :P</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Έξυπνος και δυνατός</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όσο πρέπει αυστηρός</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Δίκαιος και τολμηρός</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τίμιος και ιπποτικός</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μα πού στον κόρακα είναι τα ελαττώματά σου;;</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Θα με τρελάνεις εσύ!!!</span></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-1331346090927532233?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-48437167914028105772011-05-22T05:06:00.000-07:002011-05-22T05:10:02.381-07:00<div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span">Σου εύχομαι κάθε ευτυχία, χαρά και υγεία</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span">Να δημιουργείς πάντα όμορφα πράγματα</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span">Να μοιράζεσαι αγάπη και χαμόγελα</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span">και να είσαι δυνατός και αισιόδοξος</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span">Χρόνια σου Πολλά αστεράκι μου</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-4843716791402810577?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-53387224490771546552011-04-28T10:27:00.000-07:002011-04-28T10:52:13.423-07:00<div align="justify"><span style="font-size:130%;">Κοντεύουμε επτά μήνες μαζί. Ώρες ώρες μου φαίνεται σαν να είναι χρόνια, άλλοτε πάλι λες και πέρασε μόνο μία ημέρα. Αυτό συμβαίνει μάλλον γιατί περνάω τόσο καλά μαζί σου, που ο χρόνος δεν παίρνει ποτέ τις πραγματικές του διαστάσεις, σκορπίζει και χάνεται στα βάθη των καιρών.</span><br /></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Επτά μήνες. Όχι πολύς καιρός, σωστά; Αντικειμενικά δηλαδή. Ποσοτικά. Η ποιότητα όμως είναι που μετράει μωρό μου. Μου έδωσες πολλά. Πάρα πολλά σε αυτό το διάστημα. Αγάπη, το πρώτο. Συντροφικότητα, πραγματική συντροφικότητα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Με έμαθες ότι μπορώ να τη χειριστώ και να την αγκαλιάσω. Το δικαίωμα να ονειρεύομαι, να λαχταρώ, να ζητώ, να δίνω και να παίρνω.</span><br /></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Και πάνω από όλα, αυτό για το οποίο σε ευχαριστώ, είναι που είσαι πάντα εκεί, στο καλό και στο κακό, πάντα μαζί μου. Για αυτό και μόνον, για την τόση συνέπεια και σταθερότητα, αξίζεις όλα τα καλά του κόσμου. Ποτέ, ούτε για μια στιγμή δεν σταμάτησες να μου επιβεβαιώνεις όσα κατάλαβα για σένα από την αρχή.</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Σε φιλώ, σε αγαπώ</span><br /></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">και δεν σε χορταίνω</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Η κυρία σου</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5338722449077154655?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-11537134160296633592011-03-21T10:35:00.001-07:002011-03-21T10:36:07.435-07:00να είσαι με έναν άνθρωπο και να νιώθεις πιο ελεύθερη από ποτέ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-1153713416029663359?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-19860074727901170612011-01-04T07:17:00.000-08:002011-01-04T09:34:02.757-08:00<div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">Έχω πει πολλές φορές ότι θα γράψω κάτι για σένα. Άμα θέλω μάλιστα να σε πειράξω στα γερά, σε απειλώ ότι θα αποκαλύψω ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα - πλήρες ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, στοιχεία ταυτότητας, ΑΦΜ, ξέρεις εσύ τώρα :PPPP</span></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">Όταν όμως φτάνω στο δια ταύτα, πάντα σκοντάφτω. Τι να πεις, πώς να περιγράψεις την ευτυχία; Ειδικά όταν καταλαβαίνεις πόσο προσωπική υπόθεση είναι για τον καθένα. Και πόσο εύθραυστη. Κι ότι δεν χρειάζεται τυμπανοκρουσίες ούτε προβολείς για να λάμψει, υπάρχει κι αυτό αρκεί.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">Και δηλαδή τι να γράψω; Ότι τα μάτια σου είναι ρευστή γλύκα, σαν μέλι που στάζει; Ότι όταν χαμογελάς φωτίζεσαι ολόκληρος και για αυτό είμαι πάντα ζεστή, επειδή εσύ με ζεσταίνεις; Ότι όταν σε κοιτάζω, νιώθω ότι γελάω κι εγώ ολόκληρη; Ότι όταν είμαστε μαζί, καταλαβαίνω πως νιώθεις την ίδια χαρά με μένα; Ότι παίζουμε σαν μικρά παιδάκια ώρες ώρες, ιδίως ότι τραγουδάμε θεόφαλτσα και μου αρέσει τρελά; Ότι μου λες τα πιο όμορφα πράγματα με τον πιο σοβαρό τρόπο; Ότι με πειράζεις πιο ανελέητα από όσο με έχουν πειράξει ποτέ και τσιμπάω και μου αρέσει; Ότι άρχισα να σκέφτομαι πιο πολύ "εμείς" και λιγότερο αλλά πιο ουσιαστικά "εγώ" και νιώθω όμορφα; Ότι μαζί σου είμαι ο καλύτερος εαυτός μου, ο πιο ελεύθερος και ο πιο αληθινός και δεν με ενοχλεί καθόλου να με δεις σε όλες μου τις στιγμές; Ότι ακόμη κι όταν χαζοτσακωνόμαστε, εγώ μέσα μου κρυφογελάω γιατί ξέρω ότι το καλύτερο κομμάτι είναι ότι θα τα ξαναβρούμε; Ότι ενώ δεν σου αρέσουν οι δημόσιες εκδηλώσεις, όταν είμαστε κάπου με παρέα και χαλαρώνεις λίγο, με φιλάς στον ώμο ή περνάς το χέρι σου γύρω από την πλάτη μου; Ότι με καμαρώνεις και το αισθάνομαι; Ότι ψάχνω κάθε φορά να βρω κάτι καινούριο να σου πω ή να κάνω για να σε δω να γελάς; Ότι μπορώ να μας φανταστώ μαζί στο μέλλον και ότι το λαχταράω κιόλας; Ότι θέλω να ξυπνάω και να σε βλέπω δίπλα μου, να ξεκινάμε μαζί τη μέρα, να φιλιόμαστε, να πειραζόμαστε, ακόμη και να καβγαδίζουμε κάπου κάπου; Ότι είναι η πρώτη φορά που το θέλω αυτό, όχι απλά για την αίσθηση, απρόσωπα, αλλά επειδή θα είναι με σένα; Ότι όταν χαίρομαι πολύ, τρέχω σε σένα κι όταν λυπάμαι πολύ, δεν έχει σημασία, γιατί πέντε λεπτά μαζί σου είναι αρκετά για να είμαι καλά; Ότι νιώθω εμπιστοσύνη να αφήνομαι στα χέρια σου και τιμή να αφήνεσαι κι εσύ στα δικά μου; Ότι λέξεις που παλιά δεν άγγιζα τώρα δεν με φοβίζουν; </span></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">Τα ξέρεις αυτά, χίλιες φορές σου τα έχω πει. Κι αν δεν σου τα έχω πει, σου τα έχω δείξει. Κι αν δεν σου τα έχω δείξει, κάνε λίγη υπομονή, θα σου τα δείξω αργότερα αγάπη μου. Γιατί μαζί σου ο χρόνος φαίνεται πάντα άπειρος και οι προοπτικές ατελείωτες. Για περισσότερη αγάπη, για περισσότερη χαρά.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;">Σε ευχαριστώ που ήρθες. Σε περίμενα πολύ καιρό. Με περίμενες κι εσύ, το ξέρω. Και τώρα που είμαστε εδώ, δεν θυμάμαι πια τίποτα άλλο, καμία πίκρα, καμία απογοήτευση, κανένα σκουπίδι από παλιά δεν έχει μείνει. Μόνο το αύριο κοιτάζω και το φαντάζομαι καλύτερο, ομορφότερο, πιο δημιουργικό. Κι αυτό χάρη σε σένα. Με ελευθέρωσε η παρουσία σου, ήταν καταλύτης.</span></div><div align="justify">Τόσο απλά, τόσο καταπληκτικά.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-1986007472790117061?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-81353738665952635652010-10-13T07:59:00.000-07:002010-10-13T08:00:16.144-07:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-8135373866595263565?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-86092907854139231092010-06-29T10:16:00.000-07:002010-06-29T10:24:13.643-07:00<p align="justify"><span style="font-size:130%;">Η μοναξιά δεν μετριέται σε κιλά.</span><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Ούτε σε εκατοστά.<br /></p></span><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Καμιά φορά νομίζουμε ότι τη μετράμε με το χρόνο.<br /></p></span><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Λέμε, είμαι τόσο καιρό μόνος μου.<br /></p></span><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Κι όμως, κι έτσι μας ξεφεύγει η ουσία της.<br /></p></span><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Ούτε και με τίποτα άλλο από τα γνωστά.<br /></p></span><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Με το άδειο μετριέται μέσα μας. </span></p><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Με τη Σαχάρα από νεκρή άμμο.<br /></span></p><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Όταν βάζουμε το δάχτυλό μας στην ψυχή<br />και ψηλαφίζουμε εκεί που θα έπρεπε να χτυπάει μια ζωντανή καρδιά<br />και βρίσκουμε μόνο μούχλα που ποτίζει όλο μας το είναι<br /></p></span><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Κι όταν στήνουμε αυτί κι ακούμε τον εαυτό μας να υποχωρεί ουρλιάζοντας μέσα σε ένα πλήθος χιλιάδων </span></p><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Κι όταν πέφτουμε ολοένα και πιο βαθιά στη λύπη.</span></p><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Έ</span><span style="font-size:130%;">τσι μετριέται η μοναξιά<br /></span></p><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Το πιο άχαρο, το πιο αχάριστο από όλα τα άσχημα του κόσμου.<br /></span></p><p align="justify"><span style="font-size:130%;">Καληνύχτα</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-8609290785413923109?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-71814582801987848992010-05-29T13:50:00.000-07:002010-05-29T15:51:30.345-07:00Σε ήθελα τόσο πολύ.<br />Κι ακόμα δηλαδή σε θέλω.<br />Κι ήθελα τόσα πολλά.<br />Τόσο ξαφνικά.<br />Τότε τρόμαξα, όταν το κατάλαβα.<br />Όταν μετακινήθηκα τόσο ήσυχα κι ύπουλα από τον κόσμο της συμπάθειας στα πιο βαθιά νερά<br />Το ένιωσα το τελευταίο πρωί στο σπίτι σου. Που έπρεπε να φύγω στις επτά. εσύ κοιμόσουν με τα χέρια σου γύρω μου. Μόλις είχα ξεγλιστρήσει κι είχα φορέσει τα ρούχα μου. γύρισα και σε κοίταξα και ξαναχώθηκα στην αγκαλιά σου. Έμεινα εκεί μια ώρα. Και πόσο χάρηκα! Και πόσο τρομοκρατήθηκα!<br />Δεν ήθελα καθόλου να σε αγχώσω. Και τελικά αγχώθηκα εγώ. Στο έπακρο. Κι όσο πήγαινε, τόσο χειρότερα. Πικραινόμουν γιατί φαινόταν ότι κάθε φορά που έλεγα ή έκανα κάτι που έδειχνε τι ένιωθα, εσύ ερχόσουν σε δύσκολη θέση. Άρχισα να θέλω να σε βλέπω πιο πολύ, να περιμένω μήνυμά σου. Κι αυτό ήταν το ακριβώς αντίθετο από ό,τι χρειαζόταν τη δεδομένη στιγμή. Κι αγχώθηκα, και ντράπηκα, και πνίγηκα, ένιωσα ότι δεν ορίζω τον εαυτό μου. Κυρίως ένιωσα ότι αν συνέχιζα έτσι, θα σε περιόριζα κι ήταν το τελευταίο που ήθελα. Σε ήθελα καλά μαζί μου, αλλά αυτό ήθελε γερό κοντρόλ από μέρους μου κι εγώ αυτό το έχανα. Οπότε αποφάσισα να κάνω ηρωική έξοδο. Πήρα βαθειά ανάσα και το έκανα. Κι από τότε δεν έχω σταματήσει να κλαίω. Έχει πολλή πλάκα. Κλαίω όπου μου ρθει, στο γραφείο, στο λεωφορείο, ακόμη και πάνω από τα ράφια του σούπερ μάρκετ, λες και δεν μπορώ να αντέξω πόσο ανέβηκαν οι τιμές. Δεν ήξερα ότι είχα τόσα δάκρυα μέσα μου. Αλλά θα τελειώσουν σιγά σιγά. Νόμιζα ότι αν έφευγα πρώτη, θα ήταν καλύτερα. Δεν είναι. Αλλά ελπίζω να γίνει.<br />Σε ευχαριστώ για όλα. Ένα κομμάτι σου θα είναι μέσα μου. Όταν θα λέω χουχ ή όταν θα κοιτάζω μια φωτογραφία. <br />Και θα εύχομαι τα καλύτερα για σένα.<br />Συγνώμη που δεν μπόρεσα. Να φανώ άξια, ψύχραιμη και δυνατή και να το κάνω να δουλέψει. Απλά δεν μπόρεσα.<br />Κι όσο κι αν ακούγεται απίστευτο σε τόσο λίγο χρόνο, και μιας που πια δεν χρειάζεται να ανησυχώ για το τι σκέφτομαι και λέω, σε αγάπησα στα αλήθεια. Πότε πρόλαβα δεν ξέρω, αλλά σε αγάπησα. Απόδειξη ότι ακόμη και τώρα εσένα έχω στο μυαλό μου. Να είσαι εσύ καλά, να μην στενοχωρηθείς καθόλου, να μην νιώσεις προδομένος ή μόνος. Αλλιώς θα με τσακίσει. Να προσέχεις μωρό μου όμορφο, βλαμμένο μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-7181458280198784899?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-12237094388623895692010-05-28T09:26:00.001-07:002010-05-28T09:52:13.136-07:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zah7-rxBYnk&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/zah7-rxBYnk&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-1223709438862389569?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-8963462056148888552010-05-18T04:44:00.000-07:002010-05-18T04:47:04.081-07:00<div align="justify"><span style="font-size:130%;">Έκανα λάθος Έκανα λάθος Έκανα λάθος Έκανα λάθος</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Όλα καλά Όλα καλά Όλα καλά Όλα καλά Όλα καλά</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Ζήτω Ζήτω Ζήτω Ζήτω Ζήτω Ζήτω Ζήτω Ζήτω Ζήτω</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Α, και συγνώμη μωρό μου για αυτά που σκέφτηκα</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Αυτή η ρημάδα η ανασφάλεια τα φταίει όλα</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Έχω γεράσει κιόλας .... :(</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-896346205614888855?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-68395843120563147822010-05-15T11:05:00.000-07:002010-05-15T11:31:44.330-07:00<div align="justify">Γυρνάς στη ζωή σου ψιλοαπογοητευμένος. Όχι άσχημα, όχι με ιδιαίτερα προβλήματα,ούτε θέματα επιβίωσης ούτε τίποτα, απλώς κάτι λείπει και μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με τις ελλείψεις σου. Αλλά πάντα υπάρχει ένα κενό.<br />Κι ύστερα γνωρίζεις κάποιον από το πουθενά. Ακριβώς στην κόψη εκείνης της στιγμής που έχεις πάρει απόφαση ότι θα είσαι μόνος σου. Όχι μόνος από ανθρώπους, μόνος μέσα σου. Γιατί η γλώσσα που μιλάς ακούγεται στους άλλους ακαταλαβίστικη. Κι έτσι έχεις μάθει να συλλαβίζεις κάποιες λέξεις στη δική τους για να μπορείς να συνεννοείσαι. Αυτό όμως δεν είναι επικοινωνία. Κι έτσι μένεις πάντα λίγο στην άκρη, κάπως φοβισμένος.<br />Κι όμως, αυτός ο κάποιος την καταλαβαίνει τη γλώσσα σου. Και σου κάνει έκπληξη που νομίζεις ότι καταλαβαίνεις κι εσύ τη δική του. Ωραία αίσθηση, άνεση, με χαρά παιδιού το δέχεσαι.<br />Κι ύστερα, μιλάτε περισσότερο, συναντιέστε. Και συνεχίζεις να νιώθεις ωραία. Κι εντάξει, δεν τα καταλαβαίνεις τελικά κι όλα, αλλά είναι από τα αντίθετα που μπορεί και να κάνουν ωραίο συμπλήρωμα. Καινούριος κόσμος, καιρός για εξερευνήσεις. Γράφεις ποστ γιατί ο ενθουσιασμός δεν χωράει πια μέσα σου, πετάς. Κι έχεις ανταπόκριση. Έτσι φαίνεται. Λες, ορίστε, υπάρχει. Υπάρχει περίπτωση να μην είσαι πια μόνος. Ακόμη καλύτερα, υπάρχει περίπτωση να βρήκες κάποιον να περνάς όμορφα.<br />Κι ύστερα διάλειμμα. Για διαφημίσεις. Που παγιώνεται. Με λόγους, χωρίς λόγους. Κάνεις υπομονή γιατί στο ζητάει και περιμένεις. Στην αρχή. Ύστερα, περνάνε λίγες μέρες, αρχίζεις να στενοχωριέσαι, θυμώνεις, μετά πάλι στενοχωριέσαι. Μπορεί να κλάψεις και λίγο. Το βραδυ μόνος σου, το πρωί στο δρόμο, μέχρι να ηρεμήσεις. Έπειτα το φιλοσοφείς. Πόσες πια να είναι οι εξαιρέσεις; Πόσες φορές γίνονται θαύματα; Το λογικό είναι αυτό που γίνεται. Άρα κανένα πρόβλημα. Είσαι εκεί που ήσουν και πριν. Λίγο πιο λίγος μέσα, λίγο πιο κυνικός, λίγο πιο άδειος. Πάντως τίποτα φοβερό. Ούτε παράξενο. Είπαμε, λογικό.<br />Και μετά μια μέρα που μιλάς μαζί του πάλι, εντάξει, ήρεμος είσαι, αλλά όχι και αναίσθητος. Και σε ρωτάει μεταξύ άλλων "βρήκες καινούριο;", μισοαστεία, μισοσοβαρά. Και τι να πεις; Ξαναγίνεσαι ο κουρασμένος άνθρωπος που ήσουν, δεν θες να απαντήσεις κάτι, παρά μόνο λες κι εσυ στο ίδιο ύφος "τι σε νοιάζει;"<br />Και μετά πάλι περί ανέμων και υδάτων<br />Αυτά<br />Τι περιμένεις;<br />Έτσι είναι τελικά τα πράγματα<br />Χαλαρά </div><div align="justify">Κι όχι ότι έχεις να καταλογίσεις και κάτι</div><div align="justify">Πραγματικά δεν έχεις</div><div align="justify">Απλώς δεν ανήκεις στις εξαιρέσεις<br />Καλό μας βράδυ </div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-6839584312056314782?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-64743247787980170682010-05-05T06:36:00.000-07:002010-05-05T06:41:35.287-07:00Εργασιακά προβλήματα, οπότε μόνο η Πέτα θα μας σώσει σήμερα<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ZmMqkxEarvA&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ZmMqkxEarvA&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Κι άλλο ένα (λειτουργεί ως ηρεμιστικό)<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aENY16Mjw6k&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/aENY16Mjw6k&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Καλό απόγευμα! Και κουράγιο σε όλους, έχουμε δύσκολα μπροστά μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-6474324778798017068?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-9841225749180183512010-05-03T16:13:00.001-07:002010-05-03T16:13:59.919-07:00Απόψε να ξέρεις σ' αγαπώ και λίγο.<br />Όνειρα γλυκά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-984122574918018351?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-74078379949359950482010-04-29T09:48:00.000-07:002010-04-29T10:12:40.341-07:00<div align="justify">Στο σπίτι σου έχω μια κούπα για να πίνω τον καφέ μου. Έτσι μου είπες. Μου την έδωσες από το ντουλάπι.</div><div align="justify">Και νομίζω ότι έχω ξεχάσει και λίγο από το μυαλό και την καρδιά μου στην κουζίνα σου. Έλιωσαν πάνω στο μωσαϊκό.</div><div align="justify">Και κάθε φορά μου δείχνεις ένα σωρό βιντεάκια στο ίντερνετ και πεθαίνω από τα γέλια.</div><div align="justify">Λατρεύω τις φωτογραφίες σου. Ναι, κι αυτές με τα έντομα. Αλλά κυρίως με τις σταγονίτσες.</div><div align="justify">Κι οι πίνακές σου έχουν ηχώ μέσα μου. Σαν να ήταν κανονισμένο από καιρό να τους δω. Έχουν νόημα, πράγμα σπάνιο για μένα.</div><div align="justify">Το δέρμα σου είναι το πιο απαλό του κόσμου. Το νιώθω όταν κρατάς το χέρι μου μέσα στο χέρι σου και είμαι καλά. Τα δάχτυλά μας ταιριάζουν άψογα. Κι όταν με αγκαλιάζεις κι ανατριχιάζω από ικανοποίηση.</div><div align="justify">Κι όταν μιλάς σοβαρά, λατρεύω το πρόσωπό σου. Κι όταν γελάς, γελάω διπλά.</div><div align="justify">Και δεν ζηλεύω όπως νομίζεις, όχι. Απλώς θέλω να σε έχω κοντά μου πολύ, πάρα πολύ. Αρχή είναι ακόμη. Θα στρώσω χαχαχα. Καρκίνος βλέπεις, ευαίσθητη και τσαμπουκαλού, δύο σε ένα.</div><div align="justify">Τι θέλω να πω με αυτό; Χμ, ότι σε ευχαριστώ πολύ. Για όλα όσα μου έφερες. Χρώματα, ήχους, χαμόγελο, τσαντίλα, κόμπο στο στομάχι, πόνο στην καρδιά, ανασφάλεια, αγωνία, χαρά, ομορφιά, όλα. Αν καταφέρω να σου γυρίσω πίσω το ένα δέκατο από αυτά, θα γίνεις ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον πλανήτη.</div><div align="justify">Κι αν αύριο το πρωί ξυπνούσα και ήξερα ότι δεν θα σε ξαναδω ποτέ, πάλι τυχερή θα ήμουνα, πάλι πλούσια θα με είχες κάνει. Αυτό. Όμως να ξέρεις, δεν σημαίνει ότι όταν νευριάζω δεν θα εξαφανίζομαι. Όχι, θα εξαφανίζομαι, αλλά δεν θα σταματήσω να σε θέλω.</div><div align="justify">Είσαι ο πιο όμορφος άνθρωπος που μου έχει συμβεί τα τελευταία δέκα χρόνια. Με διαφορά.</div><div align="justify">Και πρόλαβες να γράψεις ήδη μέσα μου όσο λίγοι. Αλλά το ξέρεις ήδη.</div><div align="justify">Καλό βράδυ, θα τα πούμε μετά</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-7407837994935995048?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-58223676913309787082010-04-20T10:17:00.001-07:002010-04-21T03:45:35.662-07:00<div align="justify">Αγαπητοί αναγνώστες μου, φίλοι και σύντροφοι. Πρώτα από όλα σας χαιρετώ και σας φιλώ πολύ. Μου λείψατε.</div><div align="center">----</div><div align="justify">Εδώ και μερικές ημέρες κάτι παράξενο συμβαίνει.</div><div align="justify">Νιώθω όμορφα μέσα μου.</div><div align="justify">Σαν να αναβλύζει καραμέλα ένα πράγμα. </div><div align="justify">Α, και χρώματα. Πολλά χρώματα. Κυρίως πορτοκαλί. Και λίγο χρυσό.</div><div align="justify">Και στη δουλειά φοράω ακουστικά, βάζω τέρμα τη μουσική και χαμογελάω. Σκέφτομαι να κόψω και τη φράντζα......Μπορεί να είμαι καλύτερη έτσι. Μπορεί, το σκέφτομαι πάντως σοβαρά χαχαχα</div><div align="justify">Δεν ξέρω τι είναι ακόμη ή τι μπορεί να γίνει. </div><div align="justify">Ξέρω όμως ότι αυτόν τον άνθρωπο χάρηκα πολύ που τον γνώρισα. Πάρα πολύ.</div><div align="justify">Κι ότι αν δεν τον γνώριζα - Θεός φυλάξοι - θα έχανα πολλά. Ωραία κι ίσως και άσχημα. Ευτυχώς τον γνώρισα (ουφ!). </div><div align="justify">Αυτά. </div><div align="justify">Α ναι, και σε θέλω. </div><div align="justify">Πολύ.</div><div align="center">----</div><div align="justify">Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Καλό σας βράδυ!</div><div align="justify">UPDATE: Τελείως αυθόρμητα και μετά από αίτηση του κοινού, προσθέτω ότι ο εν λόγω είναι Τοξότης, ζωγράφος, φωτογράφος και γενικά καλλιτέχνης. Και τον θαυμάζω γιατί έχει τον τρόπο να κάνει τέχνη αυτά που οι υπόλοιποι προσπερνάμε αδιάφορα. Φιλιά</div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5822367691330978708?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-79726495037193004622010-01-20T06:50:00.000-08:002010-01-20T06:51:49.817-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xxeQPLEDig0&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xxeQPLEDig0&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-7972649503719300462?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-31552989120389035982010-01-17T16:32:00.000-08:002010-01-17T16:45:52.465-08:00<div align="justify">Ήρθες σιγά σιγά, στα νύχια των ποδιών, προσέχοντας να μην κάνεις θόρυβο και με ξυπνήσεις. Το ένιωθα μέσα στον ύπνο μου σχεδόν, πόσες τύψεις είχες που έφευγες και μετά γυρνούσες πάλι μες το σκοτάδι. Αλλά κι εγώ ήξερα ότι δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς και μέσα μου ευχαριστούσα πάντα όλους τους γνωστούς κι άγνωστους θεούς για την επιστροφή σου. Άλλη μια νύχτα έλεγα, κι έσβηνα νοερά το χαρτάκι από το ημερολόγιο</div><div align="justify">Αυτό το βράδυ όμως κάτι άλλαζε. Κι αυτό πλησίαζε νυχοπατώντας, απαλά, για να μη με τρομάξει μάλλον. Όμως αυτή τη φορά μου είχε πει το ένστικτο να περιμένω. Ήταν φάντασμα από χθες ή ελπίδα για το αύριο; Δεν ήθελα να μάθω από τόσο νωρίς μάλλον, για αυτό και γύρισα πλευρό κι έκανα πως κοιμάμαι βαθιά, για να κερδίσω ένα λεπτό ακόμη ευτυχισμένης άγνοιας και ηρεμίας.</div><div align="justify">"Δεν θα ξανάρθω" μου ψιθύρισες στο αυτί. "Το ξέρω πως με ακούς, δεν θα ξανάρθω, κατάλαβες; Εντάξει; Δεν μπορώ. Όταν είμαι μαζί σου, δεν είμαι εγώ, δεν είμαι ελεύθερος, κατάλαβες; Πρέπει να φύγω, αλλιώς θα σε σκοτώσω, Θα πρέπει να σε σκοτώσω, εντάξει; Λοιπόν θα φύγω. Γεια. Βρες άλλο θύτη στα θύματά σου".</div><div align="justify">Χαμογέλασα από θλίψη, αλλά δεν γύρισα να σε δω. Άκουγα το βήμα σου να φεύγει λυτρωμένο, βασανιστικά ανακουφισμένο, από το σπίτι που το λέγαμε καιρό τώρα "δικό μας" (τι αυταπάτη κι αυτή - να νομίζουμε ότι μπορούμε να διαφεντεύουμε τοίχους και ντουβάρια, ποιο άλλωστε το όφελος να είναι "δικά μας";).</div><div align="justify">Δεν πρόλαβα μόνο να σου πω την αλήθεια. Πως είχα φύγει πρώτη, πολύ νωρίτερα, πως πετούσα χρόνια πάνω από τα κεφάλια μας, έξω από το σώμα μου, και σου ψιθύριζα στ' αυτί όταν κοιμόσουν "Φύγε, φύγε, θα τρελαθούμε, εντάξει; Φύγε, σώσε μας και τους δυο, ζήσε, θέλω να ζήσω πάλι, θέλω να βλέπω τα φυτά να μεγαλώνουν στους κήπους μου και η ανάσα σου μου τα σκοτώνει. Φύγε".</div><div align="justify">Έτσι το έλεγα, στην τύχη. Δεν πίστευα ότι με άκουγες. Κι όμως με άκουσες. Με αγάπησες. Έφυγες.</div><div align="justify">Σ' ευχαριστώ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-3155298912038903598?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-45705768053867799022010-01-13T07:16:00.000-08:002010-01-13T07:24:19.875-08:00<div align="justify">Αν το σκεφτώ καλά, ποτέ δεν προστάτεψα τον εαυτό μου. Δεν τον φρόντισα, δεν τον αγάπησα ουσιαστικά. Γι αυτό και δεν τον έπλασα. Γι' αυτό και δεν μεγάλωσα ποτέ. Πάντα με έβλεπα, σαν να με παρατηρούσα από έξω μου, να πηγαίνω καταπάνω στο ο,τιδήποτε χωρίς ούτε μια μικρή τόση δα πανοπλία, χωρίς έστω μια ομπρέλα να μην με παίρνουν τα νερά. Και τελικά εκεί πλατσούριζα, μες στα νερά. Πάντα να παραδίνομαι αμαχητί και αβασάνιστα. Κι αυτό που κέρδισα (;) είναι αδόμητες επιτυχίες χωρίς περηφάνεια, αναιτιολόγητες, τυχαίες εκβάσεις, ανούσιες μέρες και πολλές πολλές τύψεις. Έχω κάνει κακό από φόβο. Μετά έχω φοβηθεί να το ομολογήσω ακόμη και σε μένα. Έκλεινα τα μάτια με τις παλάμες κι αρνιόμουν να βγω στο φως. Την ίδια ώρα που έλεγα σε όλους "Περάστε, ορίστε, πάρτε ό,τι θέλετε", άκριτα, από αγάπη; από ανάγκη; μάλλον κι από τα δύο. Χωρίς τροχονόμο να ελέγχει τις πορείες. Κι αφού δεν μ' αγαπούσα κι αφού δεν με προστάτευα, όλοι καλύτεροι ήταν από μένα, όλοι πιο δικαιολογημένοι, όλοι αλάνθαστοι. </div><div align="justify">Δεν με προστάτεψα, όχι. Κι αυτό που με πονάει και δακρύζω τώρα, είναι ότι ακόμη το ίδιο κάνω, που σημαίνει ότι δεν με αγαπάω. Κι αν ούτε εγώ δεν με αγαπάω, τότε είμαι πια τελείως μόνη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-4570576805386779902?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-66025955725797054992010-01-08T08:44:00.000-08:002010-01-08T09:01:35.155-08:00Φοβάμαι αυτό το δάσος που πυκνώνει γύρω μου<br />όλο και ξεμακραίνω από το φως<br />σκαρφαλώνω σε φορτηγά που δεν έχουν δρομολόγια, μόνο φυγή<br />Φοβάμαι τα χέρια που με ακουμπάνε, απαιτούν κι ύστερα σφυρίζουν αδιάφορα<br />Δεν θέλω να καπηλεύομαι πια τα κομμάτια μου<br />Βαρέθηκα να βλέπω ό,τι πιο άγιο χαρίζω φέιγ βολάν στους δρόμους<br />Σαν φτηνό κομικ<br />Όχι άλλο ανθρώπους που νομίζουν ότι με ξέρουν και το φωνάζουν παντού περήφανοι<br />Όχι φίλε<br />Αν δεν με έχεις δει να κλαίω<br />Αν δεν με έχεις ακούσει να φωνάζω<br />Αν δεν σε έχει ακουμπήσει ο πάγος μου<br />Αν τη σιωπή μου την ερμηνεύεις ως ναι<br />Αν δεν μπορείς να δεις στα μάτια μου το όχι<br />Τότε δεν με ξέρεις<br />Κι αν έχεις την ανάγκη αυτό να το νομίζεις<br />Ψάξου. Κάτι στραβό έχεις. Πιο στραβό απ' το δικό μου πάντως.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/p48YTPVhjWo&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/p48YTPVhjWo&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-6602595572579705499?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-57340169654998389862010-01-04T02:28:00.000-08:002010-01-04T02:38:18.392-08:00<div align="justify">Ύστερα το πρωί με πήρες τηλέφωνο. Ήθελες να δεις πώς είμαι. Μέσα μου εννοούσες, το ξέρω γλυκό μου, σε ευχαριστώ. Ήμουν - και στο είπα - μια χαρά, απλώς νύσταζα και γιατί με ξυπνάς τόσο πρωί, δεν ξέρεις τι ώρα κοιμηθήκαμε; Δεν με πείραζε όμως στο βάθος. Καλά ήταν.</div><div align="justify">Μετά σηκώθηκα κι εξαφάνισα τα ίχνη. Έβαλα τα ρούχα στο πλυντήριο, έκανα ένα καυτό μπάνιο. Λούστηκα, τρίφτηκα καλά καλά κι έκανα καταγραφή στον μεγάλο καθρέφτη. Μια μελανιά στο στήθος, άλλες δύο στο πόδι, μια γρατζουνιά στο λαιμό, πόνος σε όλες τις αρθρώσεις. Κατόπιν ήσυχα. Συνέχισα τη μέρα.</div><div align="justify">Δεν σε διέγραφα, όχι. Αντίθετα. Δεν σκούπισα τα σημάδια από άρνηση, θυμό, αδυναμία ή προσδοκία. Ήταν που απλώς μπήκε η τελεία και δεν υπήρχε αιτία για ενθύμια. Προχώρησα. Απλώς. Πολύ απλώς. Και πολύ λυτρωτικώς. Ανάλαφρα κι όμορφα. Έκλεισε ο κύκλος.</div><div align="justify">Ήθελα. Στα είπα. Μου τα είπα. Καλή χρονιά μας τώρα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5734016965499838986?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-40126505813409574282009-12-23T05:15:00.001-08:002009-12-23T05:34:35.419-08:00<div align="justify">Εκεί είναι ακόμη. Ο κόμπος μου. Εκεί είναι, δεν έχει φύγει. Τον βρήκα πάλι χθες, στα ξαφνικά. Κάπου το ήξερα όμως. Κάπου το περίμενα. Απλά λυπάμαι που πάλι δεν θα γίνω πεταλούδα. Κι είναι Χριστούγεννα λέει.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-4012650581340957428?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-3028430075378454212009-12-09T12:21:00.001-08:002009-12-09T12:21:27.309-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mYQchto9qlA&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mYQchto9qlA&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-302843007537845421?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-53108940275862429492009-12-03T11:23:00.001-08:002009-12-03T11:39:40.661-08:00<div align="justify">Kρύβομαι σήμερα. Λάκισα. Με μια ελαφριά καρδιά, δε λέτε τίποτα. Μικρό παιδί σε αταξία. Δεν σηκώνω τηλέφωνα, παρά μόνο όσα γουστάρω, έβγαλα βρώμα οτι είμαι άρρωστη, αλλού ότι έχω δουλειά, αλλά δεν ξεκουνιέμαι για κανέναν. Δραπέτευσα, έστω κι από αυτά που εγώ έχω στήσει. Εδώ θα μείνω, ενώπιος ενωπίω να κοιτάζομαι με άπειρη ευχαρίστηση. Ένθεν κι ένθεν γνωριμία. Να τα πούμε ένα χεράκι οι δυο μας, εγώ κι αυτή που με βασανίζει χρόνια τώρα. Γιατί κάνει μαλακίες, για αυτό. Γιατί δεν μπορώ να την κάνω καλά, να σταματήσει να βλέπει φαντάσματα στις γωνίες, ευτυχίες σε σκουριασμένες αυλές, έρωτες μέσα στα σκουπίδια και μια σχεδία - μα αν είναι δυνατόν, μπορεί μια σχεδία στη μέση του πουθενά να πηγαίνει κάπου; Τότε αυτή γιατί με πιλατεύει;</div><div align="justify">Μου πήρε τον αέρα από νωρίς. Δεν μπορώ να την φυλακίσω σε περίγραμμα. Και όταν την βλέπω μέσα στον καθρέφτη, δεν μου αρέσει καν. Τα μάτια της, το δέρμα της, τα χείλη, όλα θαμπά και φοβισμένα. Έλεγα. Τώρα λέω πικαρισμένα. Αν δεν της αρέσουν όσα βλέπει γύρω της, κάνει το κορόιδο και σουφρώνει τα χειλάκια. Όλο και κάποιος βρίσκεται να δείξει kindness. Και μ' αυτά και μ' αυτά, λοξοδρόμησα κι εγώ μαζί της. Δεν ήξερα πού πήγαινα τόσο καιρό, είχα κάνει προγράμματα στα θεμέλια του τίποτα. Και κρύβομαι. Σήμερα ασύστολα, απολαυστικά. Άλλοτε πνιγμένη στις τύψεις. Λες κι εγώ θα σώσω τον κόσμο. Άσε, αποφάσισα πρώτα να σώσω εμένα τελικά.</div><div align="justify">Γιατί πρέπει να με πάρω από τα δίχτυα της. Αυτής της κακιασμένης λέω, που μόλις ξυπνήσω το πρωί και ανοίξουν καλά τα μάτια μου, μου υπαγορεύει να αγχώνομαι για να θρέφω το άγχος της, να χαλιέμαι χωρίς λόγο για τα πάντα. Που με κοιτά και ειρωνεύεται "Ποια, εσύ; Α, ναι;". Αυτής της βλαμένης, που νομίζει ακόμη ότι ένας κρίνος και μια λάγνα ματιά θα της φέρουν τον πρίγκηπα. Μα εγώ δεν θέλω τον πρίγκηπα σου λέω, μια αγάπη θέλω, ακούς; Αυτής της σιχαμερής, που φωνάζει πάντα μες το αυτί μου "Δεν μπορείς" και μετά με κοροϊδεύει κι από πάνω που δεν μπόρεσα. Αυτής της σαδίστριας που τόσα χρονια τώρα δεν με άφησε να έχω φωτογραφίες, φίλους, νύχτες σε παραλία, εχθρούς και συντρόφους. Αυτής της άκυρης που πέταξε τα όνειρά μου σε χωματερή και με κατάντησε αυτόματο σε αραχνιασμένες νόρμες.</div><div align="justify">Αυτή την πουτάνα πρέπει να ξεπατώσω. Τώρα, σήμερα, όχι αύριο, τώρα. </div><div align="justify">Και λείπει και ο Σούπερμαν γαμώτο απόψε. Τόση ώρα τον φωνάζω, πουθενά</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5310894027586242949?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-59590352649580542772009-11-23T02:16:00.001-08:002009-11-23T03:34:51.376-08:00<div align="justify">Μέχρι πρόσφατα γκρίνιαζα και μελαγχολούσα, γιατί τίποτα καλό δεν μου συνέβαινε στην προσωπική μου ζωή. Όχι δηλαδή ότι μου συνέβαινε και σε κανένα άλλο πεδίο, αλλά εκεί πες, μαθημένα τα βουνά απ' τα χιόνια, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, την υγειά μας να ΄χουμε, κι όλα καλά. Θέλω να πω, δεν με πολυένοιαζε για τα υπόλοιπα, είμαι άνθρωπος που αν είμαι καλά στα προσωπικά μου, λειτουργώ καλύτερα σε όλους τους τομείς, πιο αισιόδοξα, με περισσότερη ζωντάνια.</div><div align="justify">Πριν από λίγο καιρό, έτσι σαν εσωτερικό ξόρκι, απηύθυνα μια πρόσκληση στο θεό Έρωτα να μου στείλει κάποιον που να έχει αυτά που θέλω και αν θυμάστε, την δημοσίευσα και στα δύο μου μπλογκ. Και, ω του Θαύματος, έπιασε, αλλά από την ανάποδη. Μάλλον φταίω κι εγώ, δεν ήμουν φαίνεται αρκετά λεπτομερής και περιγραφική, κι άφησα ακάλυπτες τις γωνίες. Διότι:</div><div align="justify">1. Πρώτα μου έστειλε τον περίφημο τύπο για τον οποίο αν θέλετε διαβάστε στο Καλαθάκι. Τις πρώτες τρεις ημέρες όλα ήταν υπέροχα. Ιδανικά. Τόσο ιδανικά, που έπρεπε να το υποψιαστώ ότι υπάρχει λάκκος. Την τέταρτη μέρα, που κανονίζαμε να συναντηθούμε, μου είπε ότι τα Σάββατα προτιμά να μένει σπίτι και να βλέπει dvd. Ψιλοπαρεξηγήθηκα, αλλά επειδή συνάδελφος κι αυτός, και ξέρω πόσο κουραστική είναι η εβδομάδα, το κατανόησα και το άφησα να πάει. Είπα να μην πέσω και στην παγίδα της καχυποψίας που επιτάσσει ότι όποιος δεν μπορεί να βγει το Σάββατο, μάλλον είναι δεσμευμένος. Μετά όμως, αφού το Σάββατο ανταλλάσσαμε μηνύματα μέχρι τις 5 το πρωί, ξαφνικά την Κυριακή το μεσημέρι μου ανακοίνωσε ότι τέρμα τα πολλά πολλά και ότι θα ξαναεπικοινωνήσουμε για να κανονίσουμε ραντεβού. Λόγω καλής διάθεσης, ρίχνω τα μούτρα μου, στέλνω ένα μήνυμα τη Δευτέρα το βράδυ και μου απαντά την Τετάρτη παρακαλώ να πάμε σινεμά την επομένη. Αντιπροτείνω ποτό για να γνωριστούμε λίγο καλύτερα και την Πέμπτη στέλνει απάντηση "Άκυρο, τελικά θα πάω να δω την ταινία (!)". Εκεί όμως ανακάλυψα το σημείο Τ (Τσαντίλας Απερίγραπτης) και του απάντησα τα δέοντα. Από τότε δεν ξεκολλάει, όλο μηνυματα, κλήσεις και τέτοια. Τι ανωμαλία είναι τούτη! Δηλαδή, αν δεν δείξεις τον κακό σου εαυτό, κανείς δεν συγκινείται πια, έτσι; Και τι ειρωνεία, τώρα που εγώ ξενέρωσα τελείως και ανεπιστρεπτί, εκείνος γιατί συγκινήθηκε;</div><div align="justify">2. Πριν μερικές ημέρες, ήμουν στο facebook και μιλούσα με μια παλιά μου φιλενάδα που τώρα μένει στο εξωτερικό. Και ξαφνικά, μου έρχεται ειδοποίηση ότι ένας επίσης παλιός μου γνωστός, με τον οποίο βγαίναμε για ένα εξάμηνο πριν από πολλά πολλά χρόνια και μεταξύ μας ήταν και ο πρώτος αληθινός μου έρωτας, με έκανε φίλη. Αφού ήταν κι αυτός συνδεδεμένος στο fb, πιάσαμε την κουβέντα. Και έγιναν πράγματα που δεν τα φανταζόμουν ποτέ. Η συζήτηση έγινε γρήγορα αρκετά προσωπική, όχι χυδαία, προσωπική. Έμαθα ότι θυμόταν πράγματα από την βραχύχρονη έστω κοινή μας ζωή που δεν είχα ιδέα ότι είχε συγκρατήσει. Συγκινήθηκα με δύο τρία από όσα μου ανέφερε. Να φανταστείτε, αυτός ήταν το πρώτο μου ερωτικό τραύμα, όταν χωρίσαμε πίστευα ότι δεν σήμαινα τελικά τίποτα για εκείνον, αλλά το έβρισκα και κάπως λογικό τότε, μιας και ήταν μεγαλύτερος, με περισσότερες εμπειρίες, κλπ. Οπότε με τα χρονια, επικράτησε μια γλύκα και μια τρυφερότητα, και στις περίπου πέντε έξι φορές που βρεθήκαμε από τότε σε κοινές παρέες, μπορούσαμε να μιλάμε λίγο με χαμόγελο αληθινό. </div><div align="justify">Και τώρα, ένας άντρας που μου θύμισε τόσα πολλά, που με ξαναγύρισε στον παλιό ανέμελο εαυτό μου, ήταν εδώ και μου έκανε μεγάλη χαρά να του μιλάω. Μόνο που... μόνο που είναι πια παντρεμένος φίλοι μου. Κι αυτό είναι απαγορευτικό και για μένα και για εκείνον, ευτυχώς, αλλιώς θα ερχόμασταν σε πολύ δύσκολη θέση. Όμως, να αρνηθώ ότι μπήκα σε πειρασμό δεν γίνεται. Τελικά κι εγώ από χώμα είμαι, πού και πού, όταν βρεθώ μπροστά σε εκπλήξεις, συγκινούμαι και ταλανίζομαι. Πάντως, είπαμε, απαγορευτικό. Κρίμα, γιατί από ό,τι θυμήθηκα εκ των υστέρων, ένιωθα ότι ταιριάζαμε πολύ. Και ψέμματα να μην πω, ακόμη το ένιωθα προχθές.</div><div align="justify">Λοιπόν, ανακεφαλαιώνω. Άντρες ξαφνικά πολλοί, διαθέσιμος κανείς, της προκοπής κανείς, εγώ απλώς ξεσηκωμένη, λίγο πιο απογοητευμένη, λίγο πιο πικραμένη, λίγο πιο σκληρή και μονοκόμματη, λίγο πιο εργασιομανής ίσως. Αυτά. Αλλά επίσης, λίγο πιο γυναίκα, λίγο πιο θηλυκή. Πώς συμβιβάζονται όλα αυτά μαζί; Δεν ξέρω, η συνέχεια στις οθόνες.</div><div align="justify">Μιλάμε αυτή πρέπει να είναι με διαφορά η χειρότερη ανάρτηση που ανεβάζω.</div><div align="justify">Καλή υπομονή</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5959035264958054277?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-68221892122803009352009-11-17T03:08:00.000-08:002009-11-17T03:12:27.544-08:00<div align="justify">Αυτές τις μέρες ζω με το ένα πόδι εδώ και το άλλο στον κόσμο που λαχταράω να μπω. Και να μην παρεξηγούμαι, τον τωρινό μου κόσμο εγώ τον έπλασα ανυπόφορο, όχι άλλος. Από φόβο. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο μου, ο φόβος. Ούτε η κακία, ούτε η αδιαφορία, αλλά ο φόβος και η ανασφάλεια. Και τώρα που είμαι έτοιμη να κάνω το βήμα και να βρεθώ τσουπ! στον κόσμο που ονειρεύομαι (απλά πράγματα, μη φανταστείτε, μια βόλτα στη νυχτερινή Αθήνα, λίγο ρεμπελιό με φίλους, ένα χάδι κι ένα χέρι στη μέση, να ανησυχώ περισσότερο για το χρώμα του μανικιούρ παρά για τη δουλειά), τώρα ακριβώς έρχονται και με βρίσκουν τα χρέη που άφησα πίσω μου στον παλιό τον κόσμο. Και τώρα ακριβώς που δεν έχω αντοχή για άλλα, τώρα πρέπει να είμαι πιο δυνατή. Τώρα. Δώστε μου λίγο κουράγιο να σταματήσω να είμαι αυτό που απεχθάνομαι και να γίνω αυτό που θέλω.</div><div align="justify">Γιατί το τέλος του τούνελ είναι απίστευτα κοντά, αλλά φοβάμαι μη χάσω την έξοδο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-6822189212280300935?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-52529098572766496772009-11-13T09:20:00.001-08:002009-11-13T09:20:18.224-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Xe9-VnZl8qQ&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Xe9-VnZl8qQ&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5252909857276649677?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-18780524525142376622009-11-04T09:27:00.000-08:002009-11-04T09:38:49.806-08:00<div align="justify">Η ώρα έχει πάει εφτάμισι, έξω σκοτάδι πίσσα, μέσα βιβλία και φάκελοι σε σωρούς γύρω μου απειλούν να καταλάβουν και την αναπνοή μου (το ζωτικό μου χώρο σχεδόν τον εξαφάνισαν).<br />Δεν το αποφασίζω να κλείσω τον υπολογιστή μου και να φύγω. Να φύγω λοιπόν. Και να πάω πού; Έχει τόση μοναξιά πάνω μου, γύρω μου, εντός μου, που πού μπορώ να την ακουμπήσω απόψε;Πού αλλού ταιριάζει παρά μόνο εδώ μέσα που όλα είναι βουβά και άδεια; Κουράζει κι η αναζήτηση καλής παρέας. Ιδίως όταν δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες να τη βρεις και να είναι και διαθέσιμη. Έχω ξεχάσει πώς είναι να είσαι κανονικός άνθρωπος, με δουλειά, γονείς, φίλους, σύντροφο, έχω κουρδιστεί σε ένα ρυθμό που λέει δουλειά - σπίτι και πίσω. Και στο ενδιάμεσο να προσπαθώ σαν τρελή να τακτοποιώ τις εκκρεμότητες. Παντού εκκρεμότητες, αυτό έγινε η ζωή μου. Και πριν από λίγο καιρό δεν με πείραζε κιόλας. Τώρα όμως με πειράζει πολύ. Προσπαθώ λοιπόν να ξεκλέψω χρόνο για να κάνω αυτά που θέλω, κυρίως προσπαθώ να "ξεψαρώσω", να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά και να χωρίσω την ήρα από το στάρι. Τι είναι πραγματικά σημαντικό, τι όχι. Εκεί κι αν μπερδεύομαι. Όταν ακολουθώ τη λογική, μετράνε συγκεκριμένα πράγματα, όταν αφήνω το συναίσθημα να πάει μπροστά, μετράνε άλλα. Εγώ πώς να βγάλω το μέσο όρο; Και σκέφτομαι: Την Εύα τι την έκανα; Πού την έχασα; Τι μπορώ να κάνω τώρα για αυτήν; Πώς θα νιώσει ικανοποιημένη, χορτασμένη, πώς θα πάψει να είναι Κοκκινοσκουφίτσα; Πολλή μαυρίλα σε αυτό το δάσος τελευταία και δεν αντέχεται. Και ακόμη και ότι τώρα προτιμώ να είμαι εδώ και να σας γράφω όλο αυτό το ασυνάρτητο κατεβατό από το να είμαι κάπου έξω living my myth, προσωπική κατάντια δεν είναι; Ε, δεν είναι;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-1878052452514237662?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-13554264350216013712009-10-28T14:54:00.001-07:002009-10-28T15:08:39.913-07:00<div align="justify">Οι λέξεις πληγώνουν. Αντιστρόφως ανάλογα. Λιγότερες οι λέξεις, μεγαλύτερη η πληγή. </div><div align="justify">Οι συνειρμοί φταίνε γι' αυτό. Αλλά πού να το ξέρεις; Και γιατί να το ξέρεις; Τι να σου θυμήσω; Πως τα ίδια μου είπες και παλιότερα, τότε που ίσως να είχες κι ένα δίκιο να τα λες, αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρη; Τώρα όμως δεν είχες δίκιο. Καθόλου, ούτε καν για αστείο δεν έστεκαν οι λέξεις σου. Όταν τις διάβασα, αλαφιάστηκα. Τότε ήταν ένα σύμβολο της ήττας μου, τώρα είναι απλώς μια οδυνηρή ανάμνηση. Και δεν μου αρέσει. Κυρίως γιατί δεν με αντιπροσωπεύει. Δεν είμαι αυτή πια. Εν μέρει φρόντισαν οι λέξεις σου για αυτό. Ή μάλλον να σου πω και κάτι άλλο; Δεν νομίζω τελικά ότι ήμουν και ποτέ έτσι. </div><div align="justify">Σε έχω πληγώσει όμως κι εγώ με τις δικές μου λέξεις κι ίσως όχι μόνο με αυτές. Οπότε δεν έχω λόγους να επιμένω. Απλώς θα συνυπολογίζω από εδώ και εμπρός την αλήθεια που βγαίνει από τις λέξεις σου και ανάλογα θα πράττω. Γιατί όσο λιγότερες οι λέξεις, τόσο μεγαλύτερη η πληγή. Γι' αυτό.</div><div align="justify">Καλό βράδυ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-1355426435021601371?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-88204769677655842422009-10-23T06:36:00.001-07:002009-10-23T07:40:42.649-07:00<div align="justify">Ειλικρινά δεν μπορώ να σε καταλάβω.<br />Ειλικρινά όμως.<br />Πού κρύβεσαι; Δεν έρχεσαι ποτέ, συνέχεια με στήνεις. Κι όλο μένω να τουρτουρίζω στο παγκάκι της πλατείας.<br /></div><div align="justify">Φταίω κι εγώ. Νοερά σε παρακάλεσα<br />- να είσαι πιο έξυπνος από μένα, γιατί αλλιώς βαριέμαι<br />- να ξέρεις να φλερτάρεις<br />- να είσαι τρυφερός<br />- να μη βιάζεσαι<br />- να έχεις υπομονή, γιατί έχει περάσει πολύς καιρός<br />- να σου αρέσει που (ακόμη) κοκκινίζω<br />- τα μάτια σου να με αγκαλιάζουν<br />- να μου κάνεις εκπλήξεις </div><div align="justify">- να έρχεσαι να με παίρνεις από τη δουλειά για ρομαντζάδα και σινεμά<br />- να με εξιτάρεις<br />- να με αφήνεις να σε ερωτεύομαι και να σου αρέσει<br />- να γελάς με τα αστεία μου<br />- να γελάς με τις νευρώσεις μου<br />- να τραγουδάς (όχι φάλτσα όμως, δεν αντέχω)</div><div align="justify">- να μη ρωτάς χαζά στο σεξ </div><div align="justify">- αν πρέπει να σκέφτεσαι τη Μόνικα Μπελούτσι, να μη μου το λες - το καταλαβαίνω και μόνη μου </div><div align="justify">- να με αφήνεις να κάνω λάθη και μετά να κλαίω στον ώμο σου χωρίς να με κοροϊδεύεις</div><div align="justify">- να με κερνάς μαλλί της γριάς</div><div align="justify">- να μη ντρέπεσαι να δακρύσεις μπροστά μου<br />Κι εσύ τώρα τρόμαξες ε; Γι' αυτό δεν έρχεσαι. Κι όλο μου στέλνεις στο δρόμο μου κάτι κακέκτυπά σου για αντανάκλαση. Να τα κάνω τι; Ούτε ένα τόσο δα κύτταρο φαιάς ουσίας δεν αξίζουν να σπαταλάω για αυτούς.<br />Σοβαρέψου σε παρακαλώ κι έλα.<br />Έχουμε πολλά να πούμε. Πρώτα όμως πρέπει να με γνωρίσεις. </div>(Κερνάω και γλυκό - φράουλα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-8820476967765584242?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-51372142291626243072009-10-15T05:41:00.001-07:002009-10-15T05:45:36.516-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_6RhSqOgSY1A/StcZYXgbxxI/AAAAAAAAAJI/L8neAuzj7c0/s1600-h/%CE%97%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392806985217066770" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_6RhSqOgSY1A/StcZYXgbxxI/AAAAAAAAAJI/L8neAuzj7c0/s400/%CE%97%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B1.jpg" /></a><br /><div align="justify">Το παρόν μπλογκ δεν δημοσιεύει νέες αναρτήσεις για λίγες ημέρες, έως ότου αποκατασταθεί η βλάβη που υπέστη η ιδιοκτήτριά του. </div><br /><div align="justify">Ανεξακρίβωτες ακόμη φήμες θέλουν την μπλόγκερ Κοκκινοσκουφίτσα να διατελεί τελευταία σε κατάσταση ευτυχίας, ως εκ τούτου δεν υφίσταται αντικείμενο ή διάθεση για κλαψομουνιές.</div><br /><div align="justify">:)))</div><br /><div align="justify">Το μπλογκ θα επαναλειτουργήσει κανονικά εντός των προσεχών ημερών, όταν ξεπερασθεί η κρίση ευδαιμονίας.</div><br /><div align="justify">Ευχαριστούμε πολύ</div><br /><div align="justify">Εκ της συντάξεως</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5137214229162624307?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-51271227773690352052009-10-07T07:59:00.000-07:002009-10-07T08:02:39.687-07:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6RhSqOgSY1A/SsytHonc4LI/AAAAAAAAAJA/FEiWKC1CFN4/s1600-h/IMG_9648.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389873200729219250" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_6RhSqOgSY1A/SsytHonc4LI/AAAAAAAAAJA/FEiWKC1CFN4/s400/IMG_9648.jpg" /></a><br /><div align="justify">Γαμώτη, επιτέλους μια μέρα μετά από καιρό που νιώθω τόσο ωραία και είμαι τόσο ανάλαφρη και θετική, και δεν υπάρχει ένας γκόμενος της προκοπής να μου πει πως μ' αγαπάει, άντε έστω πως με γουστάρει! Ούτε μία αγκαλιά! Κρίμαααα!!!!! :)))) </div><div align="justify">Καλά, θα περιμένω τον round two. </div><div align="justify">Eπίσης, όποιος είπε ότι τα Ιταλικά είναι εύκολα, να του πάρει το σπίτι η απαλλοτρίωση!</div><div align="justify">ΑrrivederLa!</div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5127122777369035205?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-88430957695045596822009-10-02T08:58:00.000-07:002009-10-02T09:00:19.718-07:00Ώρα 6:57. Σε ένα γραφείο στον 5ο, άδειο. Καθόλου ερωτευμένη, όχι ρομαντικά. Χορεύοντας άγρια και γελώντας στα μούτρα μου. Καιρός ήταν να θυμώσω.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/n7m-9s5P3kE&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/n7m-9s5P3kE&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-8843095769504559682?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-29409658517748643372009-09-30T09:20:00.000-07:002009-09-30T09:31:49.582-07:00<div align="justify"><em>Mετά από δώδεκα ζωές</em></div><div align="justify"><em>αλλάζοντας επτά ψυχές</em></div><div align="justify"><em>πήρα το δρόμο μου μακριά σου</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"><em>Ταξίδεψα με το μυαλό</em></div><div align="justify"><em>βρήκα ένα κήπο δροσερό</em></div><div align="justify"><em>μέσα να αδειάσω τη ματιά σου</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"><em>Με νίκησες τόσο πολύ</em></div><div align="justify"><em>Από το πρώτο το φιλί</em></div><div align="justify"><em>ήμουν στα χέρια σου</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"><em>Κι εσύ με σκότωνες αργά</em></div><div align="justify"><em>με μια βελόνα στην καρδιά</em></div><div align="justify"><em>μου έσταζες το αίμα σου </em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"><em>Πίσω δεν παίρνω τίποτα</em></div><div align="justify"><em>ούτε κι εκείνα τα ύποπτα</em></div><div align="justify"><em>τα σ' αγαπώ μου</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"><em>Μόνο θα σε θυμάμαι πια</em></div><div align="justify"><em>σαν μία μακρινή σκιά</em></div><div align="justify"><em>σε ό,τι είναι θαμπό μου</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"><em>Με νίκησες, δεν σε νικώ</em></div><div align="justify"><em>αυτό δεν θα μπορούσα</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"><em>Όμως αν μείνω άλλο εδώ</em></div><div align="justify"><em>τότε ποτέ δε θα σωθώ</em></div><div align="justify"><em>απ' τη ζωή μου τελικά</em></div><div align="justify"><em>θα δηλωθώ απούσα</em></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-2940965851774864337?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-91883540050627838242009-09-30T07:57:00.001-07:002009-09-30T07:57:35.106-07:00Κάποιες φορές είναι πολύ μοναχικό και θλιβερό να αγαπάς τον εαυτό σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-9188354005062783824?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-88412876420037280152009-09-28T06:55:00.001-07:002009-09-28T07:09:28.728-07:00Έτσι ακριβώς. Έχω περάσει τα όριά μου πια και περπατάω σε terra incognita. Πρώτη φορά που ξεπέρασα το σώμα μου και φοβάμαι πως λίγο λίγο αφήνω πίσω και το μυαλό μου. Δεν ξέρω τι έρχεται μπροστά μου και ό,τι υποψιάζομαι πως έρχεται φαντάζει ζοφερό και μαύρο. Σιγά σιγά αποχαιρετάω όλα όσα μέχρι τώρα με συντρόφευαν στην πορεία μου - δίκαια ή άδικα, οκ, fair is fair. Xάνω ανθρώπους, συνήθειες, σταθερές, ο ανεμοδείχτης μου έχει πάψει εδώ και καιρό να δείχνει στο βορρά, με άλλα λόγια αλλάζω θα πει κανείς. Κι όμως. Είμαι τελείως απροετοίμαστη για το μέλλον: οι όποιες άμυνές μου εδώ και καιρό έχουν αμβλυνθεί και η φαρέτρα μου είναι στη γωνιά της άδεια. Είμαι ανοιχτή, τόσο ανοιχτή που ο καθένας θα μπορεί να με κουρσέψει αβάσταχτα. Και τόσο αδέξια... Είναι στιγμές που νιώθω ότι αν κάνω ένα άνοιγμα, ένα ξαφνικό κι απαλό τσακ! θα βρεθώ απέναντι, όπου όλα είναι υποσχέσιμα: φωτεινά, γελαστά, δημιουργικά. Φοβάμαι όμως τα ανοίγματα. Και αν δεν είναι όπως μου τα έταξαν; Και αν η Κοκκινοσκουφίτσα δε βγει ποτέ από το δάσος; Αν μείνει καταδικασμένη να τριγυρνάει σε αυτό στον αιώνα τον άπαντα; Γι αυτό σου λέω! Αν με ακούς, έχει τελειώσει η υπομονή μου καιρό τώρα κι άλλη αντοχή δεν έχω. Είμαι ένα τεράστιο παζλ που τα μισά κομμάτια του χάθηκαν και σκόρπισαν στα πέρατα. Κι εγώ τώρα σέρνομαι. Δεν πετάω, ούτε καν περπατάω. Απλώς σέρνομαι. Και κοιμάμαι, κοντά στο χώμα. Περιμένω τα αεροπλάνα να βουίξουν πάνω από το κεφάλι μου, μήπως ξυπνήσω. Όμως εγώ προτιμώ εσένα να έρθεις. Έλα να με βοηθήσεις. Δως μου το φιλί της Χιονάτης και ξύπνησέ με. Άλλαξέ με, χρωμάτισέ με, κάνε με όμορφη. Κι εγώ δεν θα σε φοβηθώ, ούτε εσένα ούτε τις συνέπειες, τις ξέρω όμως. Έλα ξύπνησέ με μόνο αν τις αντέχεις κι εσύ τις τύψεις. Αλλιώς άφησέ με εδώ στο χώμα μου. Κάποια μέρα θα μάθω πώς κοιμούνται γαλήνια τα σκουλήκια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-8841287642003728015?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-37843528967910519682009-09-17T07:03:00.001-07:002009-09-17T07:17:22.053-07:00<div align="justify">Είμαι η κόρη της Μαρίας. Δεν ξέρω γιατί στριφογυρίζει στο μυαλό μου τόσο πολύ τις τελευταίες μέρες αυτή η πρόταση. Αυτό είμαι όμως. Ή <strong>και</strong> αυτό. Κόρη της Μαρίας, όχι της μητέρας μου μόνο, αλλά της γυναίκας που δεν πρόλαβα να γνωρίσω, να βγω μαζί της για "ενήλικα" ψώνια (και το περίμενα αυτό πώς και πώς, μου έλεγε θυμάμαι ότι όταν μεγαλώσω και φτάσω τα 13 - 14, θα πηγαίνουμε μαζί σαν φιλενάδες, κι ήταν και κοκέτα και φινετσάτη). Ούτε να πιούμε καφέ μπορέσαμε τελικά. Έτσι, να κυκλοφορήσω κι εγώ με τη μητέρα μου, να με καμαρώσει ο κόσμος κι εμείς να καμαρώνουμε η μία την άλλη. Δεν προλάβαμε. Κι ίσως για αυτό με πιάνει μια δυσπιστία καμιά φορά με τις φιλίες μου, κυρίως με γυναίκες. Σαν να έχουν το ληξιπρόθεσμο γραμμένο επάνω τους. Λες και πριν την τελευταία πίστα ένα χέρι θα τραβήξει το καλώδιο από την πρίζα και τότε game over.</div><div align="justify">Είμαι η κόρη της Μαρίας. Και θυμάμαι πολλά, περισσότερο καλά και όχι άσχημα. Πολλές φορές ξεχνάω τη μορφή, έχω στο μυαλό μου μια εικόνα λίγο αχνή, αλλά στο βάθος τίποτα δεν ξέχασα. </div><div align="justify">Είμαι η κόρη της Μαρίας. Και τώρα ξέρω γιατί το σκέφτομαι: Για να ξορκίσω την απουσία της που πάει να βάλει εμπόδια μεταξύ μας. Για να βάλω ένα ορόσημο στην ύπαρξή σου, για να βεβαιωθώ κι εγώ ίσως ότι κάποτε ήσουν εδώ. Για να μην υπάρχει πια η αίσθηση του ανάπηρου μέσα μου. Δεν φύτρωσα, κι εγώ είχα κάποτε μια μάνα, τη Μαρία. Μια μάνα που με κρατούσε στα χέρια της μωρό και με νανούριζε, κι αργότερα μου έλεγε παραμύθια και μου ετοίμαζε το καλαθάκι μου για το σχολείο. Και για να σταματήσω πια να σου κρατάω κακία Μαμά, που έφυγες και με άφησες επίτηδες. Έτσι νόμιζα, ότι το ήθελες. Μετά κατάλαβα, αλλά με το μυαλό μου μόνο. Η ψυχή μου είναι ακόμη θυμωμένη. Αν τώρα που γράφω με ακούς, συγχώρεσέ με.</div><div align="justify">Λοιπόν, είμαι η κόρη της Μαρίας. Και είμαι καλά. Κι ελπίζω κι η Μαρία να είναι καλά με την κόρη που έχει.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-3784352896791051968?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-16303727010539035542009-09-10T03:41:00.001-07:002009-09-10T03:41:55.928-07:00Πόσο θα 'θελα ένα χάδι ή μια γελαστή ματιά πάνω μου αυτή τη στιγμή δε λέγεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-1630372701053903554?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-56601305761352500822009-09-03T07:47:00.001-07:002009-09-03T08:09:08.507-07:00<div align="justify">Τώρα τελευταία φοβάμαι. Τον εαυτό μου εννοώ. Πολύ. Δεν τον έχω ξαναδει έτσι, τόση φόρτσα, τόσο απότομα, τόσο έτσι. Ανάμικτα συναισθήματα, σε μεγάλες εντάσεις, γελάω κι ενθουσιάζομαι, έπειτα κλαίω και κάνω ασκήσεις πεσιμισμού. Είναι η πρώτη φορά που κι ακροβάτης διασχίζοντας τεντωμένο σχοινί στα 10.000 πόδια χωρίς δίχτυ μπορεί να θεωρηθεί πιο σταθερός και ασφαλής από εμένα. </div><div align="justify">Και; Αυτή είναι η πιο συχνή ερώτηση που μου απευθύνω τελευταία. Κάπου κάπου μπροστά στον καθρέφτη, για να μπορώ να μουτζώνομαι μετά. Κυρίως θυμωμένα, απαξιωτικά και ξανά θυμωμένα: Και; Να είσαι προσεχτική, μου θυμίζω. Και; Να είσαι γλυκιά, ήρεμη, καλοσυνάτη. Και; Να μην προκαλείς προβλήματα. Και; Να μην ακούγεσαι. ΚΑΙ;;</div><div align="justify">Ρωτάω, ενώ καταβάθος ξέρω ότι η πραγματική ερώτηση είναι πια ΓΙΑΤΙ; Δεν είναι φοβερό; Να είσαι 33 χρονών, να τα έχεις κάνει όλα θεωρητικά σωστά και comme il faut και τελικά να καταλήγεις να ρωτάς μόνη σου ΓΙΑΤΙ; Ποιον θα νοιάξει αν θα είμαι σωστή; Όχι, λάθος, ποιον θα <strong>ωφελήσει </strong>να είμαι σωστή; Γιατί να μην είμαι π.χ. μια πουτάνα; Όχι στο σώμα, στην ψυχή λέω. Γιατί όχι; Ποιος θα ασχοληθεί τελικά; Να μου πω εγώ: Κανείς. Σήμερα κοιτάζω γύρω μου και ανακαλύπτω ότι όσοι βάδιζαν δίπλα μου έχουν εξαφανιστεί. Εγώ τους προσπέρασα, αυτοί προχώρησαν, δεν τολμώ ακόμη να κοιτάξω, έχει πολλή σκόνη. Μόλις το κατάλαβα. Όπου επένδυσα (όχι, δεν επένδυσα, χάρισα) συναισθήματα, χρόνο, φροντίδα, καπνός. Και χειρότερο ξέρεις ποιο είναι; Που καταβάθος υποψιάζομαι ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός, εγώ στραβά αρμενίζω μάλλον. </div><div align="justify">Αυτά σκέφτομαι. Και μετά με χτυπάει το ρεύμα και συνέρχομαι. Και τότε μου έρχεται να κλάψω από απογοήτευση. Μα εγώ μέχρι πρόσφατα τις είχα αυτές τις απαντήσεις. Ήμουν σωστή γιατί με ένοιαζε να είμαι σωστή, ήθελα να προσφέρω, όχι μόνο από φόβο, αλλά κι επειδή μου έδινε χαρά και με ζέσταινε. Προσποιητά έστω, γινόμουν αθώα. Ήμουν ήρεμη. Έστω όχι και πολύ ζωντανή, αλλά ήρεμη σαν προβατάκι στο λιβάδι.</div><div align="justify">Πού είναι το προβατάκι οέο; Δεν πιστεύω και σε πολλά πια. Κι όσα έχω τώρα στα χέρια μου σαν υλικό από εμένα, με απελπίζουν. Δεν κάνω πλάκα, με απελπίζουν. </div><div align="justify">Το πιο συγκλονιστικό από τα νέα δεδομένα που προκύπτουν από τις συνεχείς εσωτερικές ανακατατάξεις μου (σαν να ήμουν ολόκληρη βιομηχανική μονάδα) είναι πόσο ανάγκη έχω από ανθρώπινη επαφή. Με έχει πλημμυρίσει, με έχει κατακυριεύσει. Να μην είμαι πια μόνη, να έχω συντροφιά. Ποιος, εγώ; Που πάντα διακήρυττα ότι δεν είμαι μόνη, είμαι μοναχική και το αγαπάω; Πού πήγε αυτό; Και πώς διαχειρίζεσαι το νήπιο που ανακαλύπτεις μέσα σου να κάνει τα πρώτα του βήματα στον έξω κόσμο;</div><div align="justify">Και θέλω να βρω ξανά απαντήσεις που να με ικανοποιούν. Με τις τωρινές μου ανάγκες, να μη δραπετεύω από το σήμερά μου. Θέλω λύσεις για μένα, στο παρόν. Θέλω να επανεφεύρω τη συγκρότησή μου. Να φτάσω πάλι στα ίδια συμπεράσματα, ίσως για διαφορετικούς λόγους, πιο "μάγκικους". Δηλαδή να είμαι και ο ασθενής και ο γιατρός. Πολλή δουλειά αδελφέ μου. Μπορώ να την κάνω; Ε; Μπορώ;</div><div align="justify">Αύριο είναι μια άλλη μέρα Σκάρλετ μου. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5660130576135250082?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-32163518811522868452009-08-27T04:29:00.000-07:002009-08-27T05:18:22.053-07:00<div align="justify">Ναι τελικά λαχταρώ. Λαχταρώ πολλά από εκείνα που νόμιζα ότι είχα "παγώσει" ή και ξεπεράσει. Ή που πίστευα ότι μπορώ να τους δώσω πίστωση χρόνου. Λες κι ο χρόνος έχει καμια όρεξη ή κάποιο σούπερ προχωρημένο τρόπο να μου χαρίσει πίστωση. Σιγά. Ανώμαλες σκέψεις, ανώμαλες καταστάσεις. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος στην απολυτότητά του. Τέλος.</div><div align="justify">Έφτασαν μόλις δύο ημέρες για να το συνειδητοποιήσω. Δυο μέρες μόνο. Για τόσο μόνο, που λέει κι η Γαλάνη (το σήριαλ δεν το σχολιάζω - ούτε εσείς). Σε βρήκα στο τέλος του Ιουλίου (ήρθες; σε καλούσα με τη σκέψη μου; δεν είμαι σίγουρη τελικά) και μου θύμισες. Την ουσία. Το χτυποκάρδι. Το πραγματικό. Το ξετσίπωτα, αδιάντροπα, αυθάδικα φωνακλάδικο αληθινό ΜΟΥ. Πόσο μετράει το σωστό χέρι, το χέρι που γουστάρω πάνω μου. Ότι το μόνο στόμα που αξίζει να με φιλάει και να φιλάω είναι το δικό σου. Όχι τυχαία, ούτε εσκεμμένα, απλώς νομοτελειακά. Το δικό σου. Στοπ.</div><div align="justify">Τι γλυκιά συνωμοσία! Έκανε όλα τα ανίερα ιερά. Όλα τα λάθη σωστά. Κανείς άλλος, τίποτα άλλο γύρω. Μόνο εσύ και εγώ. <em>Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς</em>. Κι όλα να ταιριάζουν σαν γάντι. Το δέρμα σου στο δέρμα μου, τα μάτια σου στα μάτια μου, η λύπη μου στην έκπληξή σου. Η ζωή είναι η καλύτερη υφάντρα τελικά, αυτή η πουτάνα.</div><div align="justify">Κι ας μην πηδηχτήκαμε. Ουδεμία σημασία. Άλλωστε, το είπες κι εσύ. Μέσα σε δύο ημέρες, ήταν σαν να κοιμηθήκαμε μαζί (άλλες) χίλιες φορές. Κι ύστερα ήρθαν τα απλουστευμένα, ναϊφ συστήματά σου: 1-2-3. Ήτοι σ' αγαπώ, σε θέλω, είμαι μαζί σου. Τα 2 πρώτα μου εξήγησες τα έχουμε. Το 3ο είναι ανέφικτο. Το έχει καπαρώσει άλλη. Και ξέρουμε κι οι δυο ότι δεν είμαι καλή σε αυτά τα συστήματα ζώνης 1-2-3, 1+2, όλα αυτά δεν τα λειτουργάμε καλά νομίζω. Άλλωστε είναι και αισχρό να χωρίζεις για να γυρίσεις στην πρώην σου, είπες. Είναι σαν να έκανες διάλειμμα. Είπες εσύ. Κι εγώ άκουγα και σχολίαζα μέσα μου "Άρα κι εσύ το σκέφτεσαι, αλλά δεν πιστεύω στιγμή ότι θα το τολμήσεις". </div><div align="justify">Κι έμεινε εκεί. Ένα μπλε φουστάνι χιλιοταλαιπωρημένο από το τσιμέντο να μυρίζει χαρά και ζωή. Και τα μάτια μου. Που όπως μου είπε μια φίλη μου, λες κι ήξερε, αναστήθηκαν. Έμοιαζες με νεκρή πριν, έτσι μου είπε.</div><div align="justify">Σίγουρα δεν ήμουν, δεν είμαι πια νεκρή. Ζω πολύ εντατικά. Γιατί είπαμε, μου θύμισες. Τι είναι το χάδι. Πώς είναι να βλέπεις τον πιο λαμπερό σου εαυτό στα μάτια ενός άλλου. Να εξιτάρεσαι με ένα φιλί και να γίνεται έκρηξη που γαμάει όλο το σύμπαν. Να περιμένεις την οικειότητα, το δέσιμο, την καθημερινή επικοινωνία. Να μη ντρέπεσαι που χαίρεσαι για αυτό. Να μη γίνεσαι ψυχρόφιλο που πάει κι έρχεται μόνο του για να αποδείξει ότι τα καταφέρνει κι επιβιώνει στην έρημο. Κι από τότε ζω σαν τζάνκι. Το χειρότερο είδος: τζάνκι για επαφή, ανθρώπινη, ερωτική, σεξουαλική, ψυχική, όλα αυτά και ακόμη παραπάνω. Μια κίνηση που να δείχνει ότι δεν αναστατώθηκε μόνο η δική μου η ζωή. Και βαθύτερα: ότι δεν θα είναι ακόμη μια ανώφελη αναστάτωση, μια άδοξη προσομοίωση αληθινού. Τοσο ξενύχτι, τόση ένταση, τόση παραζάλη μην πάνε χαμένα. Και ξέρεις τι εννοώ χαμένα; Όχι απαραίτητα να έρθεις να μου προσφέρεις κόκκινα τριαντάφυλλα και να μου πεις "Λάθος, πάμε ξανά;" Όχι αυτό. Αλλά να, να μην ξαναγίνω εκείνη η νεκρή. Δεν θα το αντέξω να ξαναπεθάνω. Πες μου ότι σε άγγιξα. Ότι κάπου, σε μια πολύ πολύ μικρή γωνιά σου, άφησα ένα σημάδι, ίδιο με το δικό μου. Κατακόκκινο και φλεγόμενο, σαν διάττοντα αστέρα. Πες μου μόνο αυτό.</div><div align="justify">Ψέμματα. Ψέμματα. Ψέμματα. Αυτό δε μου φτάνει. Πες μου κι άλλα, ότι σου ήρθε τελικά το μήνυμα. Ότι βρε ηλίθιε, ανερμάτιστε τύπε, εμείς είμαστε κάρμα και καλό κάρμα, κι όχι ξεφτισμένα ενσταντανέ από ένα παρελθόν που έληξε και τώρα είναι κορνίζες πάνω από το τζάκι. Πες μου ότι δεν θα χρειαστεί τελικά να περάσω άπειρο χρόνο για να μπορέσω να ξεκολλήσω το μυαλό και το σώμα μου από τη συχνότητά σου. Μη με κάνεις σοφότερη με άλλο πόνο, φτάνει ο πόνος, εμένα ο εαυτός μου τώρα γιορτάζει, ακούς; Πανηγύρι έχει, έχω καλέσει όλη τη γη. Ερήμην σου, υπόγεια. Λόγω της δεύτερης ανάγνωσης. Reading between your lines.</div><div align="justify">Σκασίλα μου. Αν τελικά δεν μπορείς ή δε θέλεις, αν κάνεις πίσω, σκασίλα μου. Εγώ δεν ξαναπεθαίνω, στο δηλώνω. Θα μείνω εδώ και δε θα κρύβομαι πια. Αν μπορείς, αν θέλεις, κρύψου εσύ. Εγώ θα είμαι εδώ και θα σε πυροβολώ ανάμεσα στα μάτια με τα αισθήματά μου. Αν δεν σου γουστάρει, σήκω φύγε. Κάντο επιτέλους κι εσύ μια φορά σωστά.</div><div align="justify"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;">(Νομίζω) σ' αγαπώ. Κι αν δεν κάνω λάθος, δεν σταμάτησα ποτέ να σ' αγαπάω. Δηλαδή, αλίμονό μας, το ζητούμενό μου από σένα ίσως είναι 1,2,3. Επί 1. Επί όσο περισσότερο γίνεται. Κι εγώ θύμα ή θύτης, θα το παίξω άλλη μια φορά το στοίχημα και θα τα ζητήσω όλα ή τίποτα. Περίμενε και θα δεις. Μόνο αυτό σου λέω. Περίμενέ με.</span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-3216351881152286845?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-5911488288463512772009-02-17T10:02:00.000-08:002009-02-17T10:05:17.670-08:00Ανακάλυψα ένα από τα εν δυνάμει ελαττώματα του γραπτού λόγου σήμερα: επειδή δεν υπάρχουν ο τόνος και οι αποχρώσεις της φωνής, δεν είναι εύκολο να αντιληφθείς τις διαθέσεις και τα αισθήματα του "συνομιλητή" σου. Επειδή σήμερα έστειλα μηνύματα που όταν τα ξαναδιάβασα μου φάνηκαν σκληρά και ξερά, στέλνω από εδώ διαβεβαίωση ότι δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Απλώς η αντοχή μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-591148828846351277?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-36697665621244603892009-02-17T08:57:00.000-08:002009-02-17T09:01:22.536-08:00Πολύ δύσκολη μέρα και πολύ κουραστική. Νιώθω σαν εκατόχρονη γριά. Θεέ μου πότε θα τελειώσουν αυτές οι μέρες; Νιώθω σαν να τις κουβαλάω από τότε που γεννήθηκα. Ανάβω ένα τσιγάρο και το αφήνω να καίει δίπλα μου στο τασάκι. Και γράφω. Και στα αυτιά μου ακούω αυτό που το πρωτοτραγούδησα στο ταίρι μου κάποτε και τώρα νιώθω ότι η μελωδία και οι στίχοι του ειναι μεγάλη παρηγοριά. Μου και σας το αφιερώνω. Πολλά φιλιά!<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DirLVY6ANcQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/DirLVY6ANcQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-3669766562124460389?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-52462102419403406892009-02-16T03:09:00.000-08:002009-02-16T05:35:03.774-08:00Τα μέτρησα όσα είπαμε. Κι ας μην ήθελα να τα σκεφτώ. Όχι ότι τώρα είμαι πιο ήρεμη ή σοφότερη, χάλια είμαι, απλώς έπρεπε να είμαι δίκαιη και να σκεφτώ όσα μου είπες. Για μένα, για σένα, για να είμαι κάποτε καλά. Δίκιο είχες τελικά σε όσα μου αναλογούσαν. Σε όλα. Εκτός από ένα.<br /><br /><div align="justify">Όλες αυτές τις ημέρες ψάχνω βαθιά βαθιά από τα πρωταρχικά θεμέλια να δω αν σε αγάπησα πραγματικά ή αν ικανοποιούσα άλλες ανάγκες μου με το να σε δεσμεύω. Αν χρειαζόμουν έναν ιδεατό σύντροφο για να καλύπτω τη μοναξιά μου και διάλεξα εσένα. Εξ άλλου είμαι πολύ ιδιότροπος και ατελής άνθρωπος, το ξέρεις, δύσκολα κάνω φιλίες και σχέσεις και ακόμη πιο δύσκολα δένομαι. Φριχτή σκέψη λοιπόν, αλλά αν ίσχυε θα με βόλευε κι εμένα στην παρούσα φάση να προχωρήσω, οπότε έπρεπε να το ξέρω. Αφέθηκα λοιπόν να θυμηθώ, βήμα βήμα προς τα πίσω, δύσκολο, είναι μεγάλο βάσανο να σκάβεις το μέσα σου με τα νύχια σου. Ξέρεις τι βρήκα; Φυσικό πόνο. Κάθε φορά που σκέφτομαι εσένα, νιώθω φυσικό πόνο. Στο κεφάλι μου, στο στομάχι, ακόμη και στα δάχτυλά μου. Μου λείπεις, και στις καλές και στις κακές στιγμές, κάθε μέρα. Εκεί που δεν το περιμένω, ξεπετάγεσαι μέσα στο κεφάλι μου, έτσι, χωρίς λόγο. Με πλήρη επίγνωση του γιατί δεν πρέπει να σε σκέφτομαι, για όλους τους λόγους που θα έπρεπε να κοιτάζω αλλού. Τους ίδιους ακριβώς με τους δικούς σου.<br /></div><div align="justify">Και τώρα έρχεται το καταπληκτικότερο και θα με πεις ηλίθια με κάθε δικαίωμα αυτή τη φορά: Δεν είχα καταλάβει. Δηλαδή συνειδητά. Πραγματικά δεν είχα καταλάβει πόσα και τι ένιωθα ακόμη για σένα. Νόμιζα ότι τα είχα καλά τακτοποιήσει στο μυαλό μου. Γι αυτό και προχωρούσα. Δεν είχα ιδέα μέχρι πρόσφατα. Αλήθεια. Αφελέστατο; Ναι, άλλωστε δεν φημίζομαι για την οξυδέρκειά μου. Το γιατί δεν είχα ιδέα, δεν θέλω να το ψάξω πια. Δεν ήθελα, φοβόμουν, θεωρούσα ότι δεν έχει νόημα, δεν ξέρω και δεν θα πω ψέμματα. Όμως τελικά ένιωθα. Ακόμη. Αυτή τη ζέστη μέσα μου όταν σε σκεφτόμουν. Που όταν έπαιρνες τηλέφωνο, γέμιζε χρώματα ο χώρος. Που βαφόμουν πριν σε συναντήσω για να είμαι ωραία. Νόμιζα ότι ήταν από γυναικεία φιλαρέσκεια και από οικειότητα και συνήθεια. Δεν πίστευα ότι μπορεί να ήταν κάτι άλλο. Το κάτι άλλο νόμιζα ότι είχε στερέψει. Και αυτό έκανε τα πράγματα ευκολότερα.<br /></div><div align="justify">Ευχαρίστως θα αντάλλασσα αυτά που νιώθω τώρα με λίγη ψυχική ηρεμία και εκείνη την περίφημη "ευθεία γραμμή" που τόσες φορές συζητούσαμε. Δεν ήταν τελικά εξάρτηση, έρωτας καθαρός και απλός ήταν. Το σιχαίνομαι που το διαπιστώνω, και τώρα ακόμη, μου έρχεται να φάω τις σάρκες μου που περνάω το ίδιο λούκι ξανά και ξανά. Έχω σιχαθεί να μου λείπεις συνέχεια. Και τώρα που είναι ξεκάθαρο μπροστά μου, κι άλλο τίποτα δεν έχει μείνει, δεν θέλω να το δεχθώ χίλιες φορές περισσότερο από πριν. Το σιχαίνομαι που όταν κάποιος πάει να με πλησιάσει σε λιγότερο από δύο μέτρα, εγώ τραβιέμαι πίσω. Μια χαρά τα βγάζω πέρα βέβαια, δεν γκρεμίζομαι, δεν καταρρέω, δεν είναι έτσι η φύση μου. Μόνο απορώ πόση δύναμη έχει η έλλειψη να είναι παρούσα. Και ζηλεύω. Το ήξερες αυτό για μένα, ότι ζηλεύω κιόλας; Εγώ όχι, τώρα το ανακάλυψα. Και ντρέπομαι. Πολύ. Έχοντας γνώση ότι η ευθύνη δεν ήταν μόνο δική μου. Αλλά για όση μου αναλογεί, ντρέπομαι πολύ. Δεν ήθελα να γίνει έτσι. Φταίω γιατί δεν έλαβα καμιά φροντίδα για να το δω να γίνεται αλλιώς ή τουλάχιστον για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Αλλά δεν το ήθελα και δεν μου γουστάρει να νιώθω ότι έγινα Κατίνα. </div><div align="justify">Δεν έχω άλλα λόγια. Ήθελα να το γράψω για να μπορώ να το διαβάζω και να νιώθω άνθρωπος. Στα αλήθεια σε ερωτεύτηκα, σε αγάπησα, όλα στα αλήθεια. Και χωρίς να έχω κανέναν έλεγχο σε αυτό, όπως σε όλα τα αληθινά αισθήματα. Και χαίρομαι γι' αυτό. Γιατί δεν ήταν αδυναμία, ήταν αρχοντιά. Έτσι λέει ένας φίλος μου, σχέσεις κάνουμε είτε από αδυναμία είτε από αρχοντιά. </div><div align="justify">Και κάτι τελευταίο: Ό,τι και να έδειχνε η συμπεριφορά μου, δεν σε θεώρησα ποτέ δεδομένο ούτε για αστείο. Ήσουν πολύ ενδιαφέρων και πολύπλοκος για να σε πάρω ως δεδομένο. Μόνο την αγάπη μου για σένα θεωρούσα δεδομένη.</div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-5246210241940340689?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9014973256479681507.post-36960944376667665812009-02-13T04:45:00.000-08:002009-02-13T04:47:59.384-08:00<div align="justify">Είπα να μη σας τρελαίνω πια με τις χαζομάρες που συχνά πυκνά μου τυραννάνε τον εγκέφαλο. Επομένως όταν νιώθω να σεληνιάζομαι, θα ξεσπάω εδώ. Τελικά λέω να μην το κάνω ιδιωτικό, διότι μου φαίνεται λίγο οξύμωρο (να θες να έχεις μπλογκ αλλά να το διαβάζουν λίγοι - προσωπική μου άποψη πάντα). Θα το αφήσω ανοιχτό για όλους, αλλά δεν είναι υποχρεωτικό ούτε να το διαβάζετε ούτε να αφήνετε σχόλια. Όπως και στο Καλαθάκι, εδώ κάνετε ό,τι θέλετε εσείς. Σας φιλώ και θα τα πούμε σύντομα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9014973256479681507-3696094437666766581?l=hskotinhplevra.blogspot.com' alt='' /></div>Κοκκινοσκουφίτσαhttp://www.blogger.com/profile/02915441991230754375noreply@blogger.com1