Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Αμέτρητη μοναξιά

Η μοναξιά δεν μετριέται σε κιλά.

Ούτε σε εκατοστά.

Καμιά φορά νομίζουμε ότι τη μετράμε με το χρόνο.

Λέμε, είμαι τόσο καιρό μόνος μου.

Κι όμως, κι έτσι μας ξεφεύγει η ουσία της.

Ούτε και με τίποτα άλλο από τα γνωστά.

Με το άδειο μετριέται μέσα μας.

Με τη Σαχάρα από νεκρή άμμο.

Όταν βάζουμε το δάχτυλό μας στην ψυχή
και ψηλαφίζουμε εκεί που θα έπρεπε να χτυπάει μια ζωντανή καρδιά
και βρίσκουμε μόνο μούχλα που ποτίζει όλο μας το είναι

Κι όταν στήνουμε αυτί κι ακούμε τον εαυτό μας να υποχωρεί ουρλιάζοντας μέσα σε ένα πλήθος χιλιάδων

Κι όταν πέφτουμε ολοένα και πιο βαθιά στη λύπη.

Έτσι μετριέται η μοναξιά

Το πιο άχαρο, το πιο αχάριστο από όλα τα άσχημα του κόσμου.

Καληνύχτα

5 σχόλια:

  1. Ακριβώς.. συμφωνώ..
    Εκεί βαθιά κρύβεται η μοναξιά..

    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συχνά νοιώθει κανείς μοναξιά και ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους. Και τι νόημα έχει η παρέα που σε διαολίζει; Μήπως πηγάζει από μέσα μας η μοναξιά; Σκέψεις κάνω (μη ρωτάς "με τι;"). 'Ισως και χαζές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. και παρ'όλα αυτα, πολλές φορες και το πιο δημιουργικο...

    καλημέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. κοκκινοσκουφάκι μου τώρα βρήκα αυτό το μπλογκ σου και είδα πως έχεις πληγωθεί πολύ.. τώρα κατάλαβα γιατί άφησες το άλλο μπλογκ. ελπίζω να 'σαι καλά και να ξεπεράσεις τον πόνο σύντομα.

    xxxxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η μοναξιά την οποία δεν επιλέγεις εσύ αλλά την φέρνει ο κύκλος της ζωής είναι η χειρότερη μοναξιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή